Stalking (obstrukcja) – pokłosie niczego

Stalking (obstrukcja) – pokłosie niczego

 

Sprawiedliwość czy bolszewizm?

 

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06:

  1. Obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c.
  2. Sąd jako organ egzekucyjny jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego sposobu egzekucji.

Sędziowie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, w postanowieniu II Cz 675/17, uznali fakt, że Obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c., a jednocześnie orzekli w niedopuszczalnym trybie art. 1050 k.p.c., przewidzianym wyłącznie do egzekucji czynności niezastępowalnych (lub fałszywie przyporządkowali treść wniosku wierzyciela z dnia 26 listopada 2015 r., co i tak nie ma znaczenia w świetle art. 776 k.p.c.). Wypaczyli zasady dyspozycyjności, godząc w autorytet sędziów Sądu Najwyższego.

Tytuł wykonawczy w przedmiotowej sprawie, zapadł dnia 3 września 2008 r., wyrok I C 1062 08. Wyrokowi temu nadano klauzulę natychmiastowej wykonalności. Postępowanie egzekucyjne facere prowadzono w dwóch etapach. Najpierw sygn. akt I Co 3259/08 przez osiem lat nakładano bezpodstawnie (w trybie art. 1050 k.p.c.) grzywny w łącznej wysokości 27.100 zł, które zamieniono na 180 dni aresztu. Grzywien nie zapłacono, a aresztu nie wykonano, bo wierzyciel zaniechał ukarania dłużnika.

W 2015 roku wierzyciel złożył ponowny wniosek o… wezwanie dłużnika do wykonania czynności, który z nadużyciem autonomii praw prywatnych, Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze przeksięgował na sygn. akt I Co 441/16 i zakwalifikował vide na tryb art. 1050 k.p.c. Sprawa, która toczy się z rozdwojeniem jaźni, trwa jedenaście lat i nie jest wbrew prawu (uchwały Sądu Najwyższego III CZP 23/06) rozstrzygnięta i zakończona.

 

  • Lustrzana sprawa w sądach małopolskich (Sąd Rejonowy w Bochni – I Co 563/05, I Co 508/06 i Sąd Okręgowy w Tarnowie) trwała od 25 listopada 2005 r. do 15.01.2007 r., czyli czternaście miesięcy i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa (art. 1049 k.p.c.) zakończona.

Informacja publiczna z Sądu Rejonowego w Bochni

Informacja publiczna z Sądu Okręgowego w Tarnowie

 

  • Lustrzana sprawa w sądach warmińsko-mazurskich (Sąd Rejonowy w Ostródzie – I Co 2801/12 i Sąd Okręgowy w Elblągu – I Cz 94/13) trwała od 14 stycznia 2013 r. do 27.03.2013 r., czyli dwa miesiące i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa zakończona.

Informacja publiczna z Sądu Rejonowego w Ostródzie

Informacja publiczna z Sądu Okręgowego w Elblągu

 

Sprawa ostródzka trwała dwa miesiące i została zakończona. Sądy warmińsko-mazurskie nie miały żadnych zawiłości. Właściwie zinterpretowały uchwałę Sądu Najwyższego III CZP 23/06. Zasada dyspozycyjności jest autonomią praw prywatnych, co oznacza, iż sąd nie może z urzędu stosować własnego sposobu egzekucji. W każdym wypadku o sposobie prowadzenia egzekucji decyduje wierzyciel i on ponosi skutki tego wyboru. Wskazany przez wierzyciela sposób egzekucji musi być właściwy dla danego rodzaju egzekucji. Jeżeli wskaże właściwy, sąd rozpatrzy, jeżeli wskaże wadliwy, oddali.

Celem postępowania egzekucyjnego jest realizacja tytułu wykonawczego (wyrok I C 1062 08). Realizacja polega na wykonaniu, jeżeli wierzyciel złoży właściwy wniosek o wezwanie dłużnika do wykonani czynności, bądź na oddaleniu wniosku i umorzeniu postępowania, jeżyli wierzyciel wskaże niewłaściwy sposób egzekucji. Prawo procesowe w tej materii nie przewiduje wariantu obstrukcji.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze już w postępowaniu I Co 3259/08 miał obowiązek oddalić wniosek wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji w trybie art. 1050 k.p.c. i zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi wraz z wnioskiem (vide postanowienie I Co 2801/12 Sądu Rejonowego w Ostródzie). Tak należało sprawę rozpatrzyć i zakończyć.

 

Orzeczenia sądów jeleniogórskich są nieważne z mocy prawa (nieważność bezwzględna), bo treść dokonanych czynności jest sprzeczna z ustawą, mająca na celu jej obejście i sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Obstrukcja i przewlekłość postępowania trwa

Dopóki sfingowane postępowanie egzekucyjne jest nieumorzone, dopóty jest w toku. Postępowanie to trwa dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Horrendalny czasookres nie jest winą zawiłości sprawy czy pomyłki sądowej. Zwłoka i zaniechanie rozstrzygnięcia fundamentalnej kwestii są nieuzasadnione.

Takie oznaczenie nieuzasadnionej zwłoki sprawia, że to na sądzie będzie ciążył obowiązek rozstrzygnięcia jaki jest „uzasadniony czas” rozpatrywania sprawy. Oznaczając ten okres pod uwagę będzie brana m.in. zawiłość sprawy. Dodatkowo sąd będzie musiał rozsądzić, czy okres postępowania nie został wydłużony przez rozpatrywanie spraw nieistotny z punktu widzenia postępowania.

2 thoughts on “Stalking (obstrukcja) – pokłosie niczego”

  1. Czy ustalono stan faktyczny zdarzenia zniesławienia przez Grzegorza Niedźwieckiego Firmy Motoryzacyjnej „Ligęza” Sp. z o.o. w Jeleniej Górze poprzez zamieszczenie artykułu „Nie kupujcie auta u Ligęzy” na stronie internetowej http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/?

    Etapy stosowania prawa
    Każdy podmiot, biorący udział w procesie definiowania przestępstwa, podejmuje cały szereg działań, które zwykło się określać etapami stosowania prawa. Nie wnikając w zbyt szczegółowe rozważania, przyjmijmy najprostszy podział, uwzględniający cztery etapy:
    1) ustalenie normy prawnej, którą zamierza się stosować dla rozstrzygnięcia problemu prawnego w danej sprawie;
    2) ustalenie stanu faktycznego zdarzenia, z którym podmiot łączą określone konsekwencje prawne;
    3) subsumcja, czyli ustalenie, że dany stan faktyczny podpada pod konkretny przepis prawny;
    4) podjęcie decyzji co do konsekwencji prawnych ustalonego stanu faktycznego.
    W etapie drugim następuje ustalenie stanu faktycznego zdarzenia, z którym organ stosujący prawo łączą konsekwencje prawne. Wymaga on zebrania informacji o tym, co naprawdę, rzeczywiście wydarzyło się w określonym czasie i miejscu. Rodzaj i zakres zbieranych informacji nie jest przypadkowy, jest podyktowany potrzebą dokonania konkretnego rozstrzygnięcia (dlatego ustalamy fakty istotne dla sprawy). Dla stwierdzenia, czy miało miejsce przestępstwo, potrzebne jest zebranie informacji, które pozwolą zrekonstruować zdarzenie (z przeszłości) w takim zakresie, aby możliwy był jego ogląd przez pryzmat ustawowych znamion przestępstwa. Informacje te są niezbędne dla formułowania tzw. twierdzeń egzystencjalnych, dotyczących zaistnienia pewnych faktów, a następnie ich udowodnienia. W procesie dowodzenia twierdzenia o zaistnieniu przestępstwa (faktu głównego) ważne jest, które fakty organ rozstrzygający uznał za istotne dla sprawy i uczyni je przedmiotem dowodzenia, a następnie, jak je oceni. Jako, że możliwości poznania tego, co rzeczywiście się zdarzyło, są zawsze ograniczone (zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo), rezultat tego poznania (w postaci ustalenia faktu) cechuje zawsze pewien określony stopień prawdopodobieństwa.
    Wnoszę o udostępnienie informacji, czy można wydać wyrok skazujący bez ustalenia stanu faktycznego zdarzenia, z którym podmiot łączą określone konsekwencje prawne? Czy można skazać obywatela z pominięciem (wyżej wskazanego) drugiego etapu stosowania prawa?

    Etapy stosowania prawa

    Stosowanie prawa jest procesem złożonym, działaniem zmierzającym do wydania decyzji indywidualnej. Mimo istnienia różnych typów stosowania prawa podmiot stosujący prawo musi w każdym przypadku podjąć cały szereg działań, które są konieczne do tego by mógł on wydać decyzję stanowiącą akt stosowania prawa. Działania te możemy funkcjonalnie powiązać w pewne kompleksy czynności nazywanych zwykle etapami stosowania prawa (10)[10].

    W literaturze poruszającej ten temat liczba wyodrębnionych etapów nie jest jednakowa co wiąże się w głównej mierze ze stopniem ogólności przeprowadzanych rozwiązań (11)[11].

    L. Morawski wyróżnia następujące etapy procesu stosowania prawa:

    – wybór normy prawnej,

    – ustalenie obowiązującej normy prawnej,

    – wykładnia normy prawnej,

    – ustalenie stanu faktycznego,

    – subsumcja,

    – wybór konsekwencji prawnych,

    – sformułowanie i uzasadnienie decyzji.

    Należy jednak pamiętać, że przedstawiona wyżej kolejność etapów stosowania prawa nie ma charakteru chronologicznego. Jeśli chodzi bowiem o kolejność tych etapów to wiele czynności odbywa się jednocześnie, np.: ustalenie stanu faktycznego i wyjaśnienie kwestii prawnych (12)[12].

    Etapy stosowania prawa:
    – ustalenie tzw. podstawy prawnej rozstrzygnięcia – wskazanie normy prawnej, którą należy zastosować dla rozstrzygnięcia danego przypadku
    – ustalenie stanu faktycznego (ustalenie faktów) – określenie, czy nastąpiło pewne zdarzenie, jaki był jego przebieg i jakie osoby były w to zdarzenie uwikłane
    – dokonanie subsumpcji („podciągnięcia”) – stwierdzenie, iż ustalony stan faktyczny jest szczególnym przypadkiem, który należy do zakresu zastosowania pewnej normy (+ ta osoba jest adresatem normy, + dokonała czynu przewidzianego przez tę normę)
    – wydanie decyzji finalnej (akt stosowania prawa – ustanowienie normy indywidualnej i konkretnej) i jej uzasadnienie

    Etapy stosowania prawa
    1. Ustalenie stanu faktycznego, czyli zebranie materiału dowodowego o faktach, z którymi mają być wiązane skutki prawne;
    2. Odpowiedź na pytanie, czy i jakie przepisy i ewentualnie zawarte w nich normy odnoszą się do ustalonego stanu faktycznego;
    3. Interpretacja obowiązujących przepisów prawnych w celu ustalenia znaczenia normy prawnej;
    4. Subsumpcja, czyli podciągnięcie ocenianego stanu faktycznego pod sformułowaną w wyniku wykładni normę prawną.
    5. Podjęcie decyzji lub wydanie orzeczenia sądowego.

    Etapy stosowania prawa
    1 ustalenie stanu faktycznego
    2 ustalenie stanu prawnego łącznie z wykładnią
    3 wydanie orzeczenia lub decyzji
    1 ustalenie stanu faktycznego
    W tym etapie stanu prawa przeprowadza się postępowanie dowodowe, którego celem jest ustalenie faktów mających istotne znaczenie z pt widzenia rozstrzygnięcia spraw, dowody w oparciu o które ustala się te fakty to nie ma na gruncie przepisów obowiązujących w naszym kraju zamkniętego katalogu dowodów nie ma hierarchizacji dowodów a więc nadrzędności jednych nad innymi. Wszystkie dowody możliwe do przeprowadzenia mają tę samą moc. Rodzaje dowodów (przykładowy katalog dowodów): z dokumentów, z zeznań świadków, z opinii biegłych, dowody rzeczowe, dowód w postaci oględzin miejsca lub rzeczy, z przesłuchania stron. Dowodem może być wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
    Występują dwie teorie dowodowe: legalna i swobodna . Na gruncie procedur obowiązujących w naszym kraju obowiązuje swobodna ocena dowodów charakteryzuje się barkiem zamkniętego katalogu dowodów i hierarchizacji i dodatkowo swobodna ocena dowodów nie oznacza dowolności. Swobodna ocena dowodów oznacza też to, że organ stosujący prawo musi dokonać oceny zgodnie z zasadami logicznego, racjonalnego rozumowania, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego oraz po wszechstronnym rozważeniu wszystkich przeprowadzonych dowodów, a czyni to dlatego, że części dowodów da wiarę a części nie i musi wyjaśnić dlaczego tak uczynił.
    Legalna teoria dowodów jest przeciwieństwem swobodnej. Mamy tu zamknięty katalog dowodów, hierarchizację dowodów, która narzucają przepisy prawa.
    Pojęcie prawdy – dążenie przez organ stosujący prawo osiągnięcia prawdy materialnej bądź formalnej.
    prawda materialna – oznacza, że organ stosujący prawo ma obowiązek do ustalenia faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem , rzeczywistym stanem faktycznym
    Prawda materialna występuje na gruncie procedury karnej , procedury administracyjnej

    prawda formalna to taki obraz faktów na jaki godzą się strony obraz ten organ stosujący prawo przyjmuje i na jego podstawie rozstrzyga sprawę
    prawda formalna-występuje w postępowaniu sądowym w sprawach cywilnych, strony sporu maja obowiązek wykazywać fakty z których wywodzą dla siebie korzystne skutki prawne.

    Zdarzenia prawne zależne od woli człowieka, czyli działanie zewnętrzne zależne od woli ludzkiej w sensie czynu niedozwolonego.

    Oględziny rzeczy
    1. Czy zostały dokonane szczegółowe oględziny przedmiotu zdarzenia, czyli strony internetowej, na której doszło rzekomo do zniesławienia Firmy Motoryzacyjnej „Ligęza” Sp. z o.o. w Jeleniej Górze?
    2. Czy zabezpieczono ślady kryminalistyczne tej strony internetowej (protokół notariusza, ekspertyza biegłego informatyka, zabezpieczenie dysku komputerowego przez policję), w celu obiektywnej rekonstrukcji przebiegu zdarzeń?
    3. Czy zabezpieczono tam rzeczowy materiał dowodowy należący do Grzegorza Niedźwieckiego dla potrzeb postępowania karnego (wydruk artykułu)? Jak wiemy osiągnięcie głównego celu możliwe jest dzięki realizacji celów cząstkowych, które określa reguła tzw. 7 złotych pytań kryminalistyki – co? gdzie? kiedy? jak? czym? dlaczego? kto?
    Uzyskanie odpowiedzi na powyższe pytania jest uwarunkowane:
    1. przebiegiem i wynikami oględzin,
    2. uzyskanymi wcześniej informacjami o zdarzeniu,
    3. wynikami innych czynności przeprowadzonych w trakcie śledczego (kryminalistycznego) badania miejsca zdarzenia,
    4. wiedzą oraz doświadczeniem zawodowym policjantów obsługujących zdarzenie.
    4. Czy to powyższe kryterium dowodowe było brane pod uwagę do analizy całokształtu zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego? Z pewnością ten fakt uboczny, jest bardzo istotny dla ustalenia stanu faktycznego zdarzenia, faktu głównego.

    Kryteria ustalenia zdarzenia faktycznego zamieszczenia konkretnego artykułu w środkach masowego komunikowania kierują się ściśle określonymi wymogami prawnymi. Pytanie rzeczowe brzmi, czy dowód oskarżyciela prywatnego FM „Ligęza” Sp. z o.o. w Jeleniej Górze zamieszczenia na stronie internetowej http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/ artykułu „Nie kupujcie auta u Ligęzy” uzyskał potwierdzenie takiej treści u notariusza, na podstawie przepisu art. 79 ustawy o notariacie lub zostało dokonane zabezpieczenie dowodu przez jednostkę policji, w trybie art. 488 par. 1 k.p.k., albo czy Sąd dysponuje wydrukiem przedmiotowej treści z archiwum portalu Onet.pl? To była jedyna możliwość ustalenia zdarzenia faktycznego stanowiąca podstawę do wyrokowania w trybie art. 212 § 2 k.k. Oczekiwaliśmy dostarczenia nam takich danych obiektywnych, konkretnych dowodów, oczywistych faktów.
    Skoro Grzegorz Niedźwiecki nie ustalił zdarzenia faktycznego wchodząc na stronę swojego bloga, co potwierdził w oświadczeniu z dnia 8 marca 2007 r. (k. 69 akt sprawy II K 467/07), to opinia publiczna i on sam chcą wiedzieć jak Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze ustalił zdarzenie faktyczne zamieszczenia artykułu „Nie kupujcie auta u Ligęzy” na stronie internetowej http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/? Proszę udostępnić nam dowód cyfrowy takiego zdarzenia faktycznego!

  2. Należy wznowić postępowanie w sprawie skargi na przewlekłość postępowania I Co 441/16 Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, ponieważ świadomie nie rozpatrzono sprawy w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i nie uwzględniono faktu przewlekłości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *