Wszystkie wpisy, których autorem jest g.niedzwiecki

Bez kategorii

Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa

Organ wyższej instancji

za pośrednictwem

Prokuratora Okręgowego w Jeleniej Górze

 

Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa:

poświadczenia nieprawdy, tuszowania przestępstw, poplecznictwa, zatajenia dowodów niewinności Grzegorza Niedźwieckiego i niedopełnienia obowiązków służbowych.

Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze Ewa Węglarowicz-Makowska pismem z dnia 18 czerwca 2015 roku, sygnowanym IS – 051 / 4 / 15, poświadczyła nieprawdę (art. 271 § 1 kk), iż nadesłana przez Grzegorza Niedźwieckiego korespondencja w tej sprawie nie zawierała nowych okoliczności podważających zasadność postanowienia 1 Ds. 496/14 o umorzeniu dochodzenia. Zataiła Przedsądowe wezwanie z dnia 21 kwietnia 2015r. i Skargę/doniesienie z dnia 18 maja 2015r., które zawierały istotną ekspertyzę biegłego sądowego w zakresie informatyki Mariusza Czarneckiego z dnia 13 kwietnia 2015r.

Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze Ewa Węglarowicz-Makowska tuszowała (art. 239 § 1 kk) przestępstwo Mieczysława Ligęzy stworzenia fałszywego dowodu (art. 235 kk), który dołączył do aktu oskarżenia z dnia 31 maja 2007r. (k. 8 akt sprawy II K 467/07).

Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze Ewa Węglarowicz-Makowska zataiła dowód niewinności Grzegorza Niedźwieckiego (art. 236 § 1 kk), wspomnianą, nową ekspertyzę BDW CONSULTING.

Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze Ewa Węglarowicz-Makowska nie dopełniła obowiązków służbowych (art. 231 § 1 kk) nie wznawiając postępowania karnego przeciwko Mieczysławowi Ligęzie mimo Propter nova,  nie stawiając zarzutów oskarżonemu (art. 234, 235, 286 § 1 kk) i nie wnosząc aktu oskarżenia przeciwko winowajcy do Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne (art. 2 § 2 kpk). Zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw (art. 2 ustawy o prokuraturze).

To wszystko jest jawnym poplecznictwem (art. 239 § 1 kk), kryciem przestępstw i niedopełnieniem obowiązków służbowych (art. 231 § kk) które skutkować może bezpodstawnym aresztowaniem Grzegorza Niedźwieckiego na 180 dni.

Nie jestem złośliwy. Moim celem nie jest uporczywe ściganie pani Ewy Węglarowicz-Makowskiej, tylko przywrócenie prawa i sprawiedliwości.  Żądam wznowienia postępowania 1 Ds. 496/14. Są ku temu podstawy i żelazne zasady prawa oraz obowiązki sumienności i etyki funkcjonariusza.

Jelenia Góra, dnia 29 czerwca 2015 r.

Z poważaniem

Grzegorz Niedźwiecki, ul. Działkowicza 19, 58-506 Jelenia Góra

*

Rażące naruszenia prawa, przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków służbowych, poplecznictwa wokół II K 467/07

 

Kodeks postępowania karnego

Art. 2. § 1. Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby:

1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba, której nie udowodniono winy, nie poniosła tej odpowiedzialności,

3) zostały uwzględnione prawnie chronione interesy pokrzywdzonego przy jednoczesnym poszanowaniu jego godności,

4) rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie.

§ 2. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne.

Art. 4. Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.

Art. 5. § 1. Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem.

§ 2. Wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

Art. 6. Oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć.

Art. 7. Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Art. 10. § 1. Organ powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przygotowawczego, a oskarżyciel publiczny także do wniesienia i popierania oskarżenia – o czyn ścigany z urzędu.

§ 2. Z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie lub w prawie międzynarodowym nikt nie może być zwolniony od odpowiedzialności za popełnione przestępstwo

Art. 16. § 1. Jeżeli organ prowadzący postępowanie jest obowiązany pouczyć uczestników postępowania o ciążących obowiązkach i o przysługujących im uprawnieniach, brak takiego pouczenia lub mylne pouczenie nie może wywoływać ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania lub innej osoby, której to dotyczy.

§ 2. Organ prowadzący postępowanie powinien ponadto w miarę potrzeby udzielać uczestnikom postępowania informacji o ciążących obowiązkach i o przysługujących im uprawnieniach także w wypadkach, gdy ustawa wyraźnie takiego obowiązku nie stanowi. W razie braku takiego pouczenia, gdy w świetle okoliczności sprawy było ono nieodzowne, albo mylnego pouczenia, stosuje się odpowiednio § 1.

Art. 17. § 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:

1)      czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,

11) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.

Art. 49. § 1. Pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo

Art. 74. § 1. Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść.

§ 3a. Oskarżonego lub osobę podejrzaną wzywa się do poddania się obowiązkom wynikającym z § 2 i 3. W razie odmowy poddania się tym obowiązkom oskarżonego lub osobę podejrzaną można zatrzymać i przymusowo doprowadzić, a także stosować wobec nich siłę fizyczną lub środki techniczne służące obezwładnieniu, w zakresie niezbędnym do wykonania danej czynności.

Art. 92. Podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Art. 167. § 1. W postępowaniu przed sądem, które zostało wszczęte z inicjatywy strony, dowody przeprowadzane są przez strony po ich dopuszczeniu przez przewodniczącego lub sąd. W razie niestawiennictwa strony, na której wniosek dowód został dopuszczony, a także w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, dowód przeprowadza sąd w granicach tezy dowodowej. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, sąd może dopuścić i przeprowadzić dowód z urzędu.

§ 2. W innym postępowaniu przed sądem niż wymienione w § 1 oraz w postępowaniu przygotowawczym dowody przeprowadzane są przez organ procesowy prowadzący postępowanie. Nie wyłącza to prawa do zgłoszenia wniosku dowodowego przez stronę.

Art. 168a. Niedopuszczalne jest przeprowadzenie i wykorzystanie dowodu uzyskanego do celów postępowania karnego za pomocą czynu zabronionego, o którym mowa w art. 1 § 1 Kodeksu karnego.

Art. 169. § 1. We wniosku dowodowym należy podać oznaczenie dowodu oraz okoliczności, które mają być udowodnione. Można także określić sposób przeprowadzenia dowodu.

§ 2. Wniosek dowodowy może zmierzać do wykrycia lub oceny właściwego dowodu.

Art. 170. § 2. Nie można oddalić wniosku dowodowego na tej podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić.

§ 3. Oddalenie wniosku dowodowego następuje w formie postanowienia.

Art. 175. § 1. Oskarżony ma prawo składać wyjaśnienia; może jednak bez podania powodów odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania lub odmówić składania wyjaśnień. O prawie tym należy go pouczyć.

§ 2. Obecny przy czynnościach dowodowych oskarżony ma prawo składać wyjaśnienia co do każdego dowodu.

Art. 193. § 1. Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo biegłych.

Art. 297. § 1. Celem postępowania przygotowawczego jest:

1) ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo,

2) wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy,

3) zebranie danych stosownie do art. 213 i 214,

4) wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych i rozmiarów szkody,

5) zebranie, zabezpieczenie i utrwalenie dowodów w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zasadności wniesienia aktu oskarżenia albo innego zakończenia postępowania, jak również do przedstawienia wniosku o dopuszczenie tych dowodów i przeprowadzenie ich przed sądem.

Art. 303. Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, wydaje się z urzędu lub na skutek zawiadomienia o przestępstwie postanowienie o wszczęciu śledztwa, w którym określa się czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną.

Art. 322. § 2. Postanowienie o umorzeniu śledztwa powinno zawierać, oprócz danych wymienionych w art. 94, dokładne określenie czynu i jego kwalifikacji prawnej oraz wskazanie przyczyn umorzenia.

Art. 323. § 1. W razie umorzenia śledztwa prokurator wydaje postanowienie co do dowodów rzeczowych stosownie do przepisów art. 230–233.

Art. 325h. Dochodzenie można ograniczyć do ustalenia, czy zachodzą wystarczające podstawy do wniesienia aktu oskarżenia lub innego zakończenia postępowania. Należy jednak dokonać czynności przewidzianych w art. 321 § 1–5 oraz w art. 325g § 2, przesłuchać podejrzanego i pokrzywdzonego oraz przeprowadzić i utrwalić w protokołach czynności, których nie będzie można powtórzyć. Utrwalenie innych czynności dowodowych następuje w formie protokołu ograniczonego do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących udział w czynności; przepisu art. 148 § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się.

Art. 325i. § 1. Dochodzenie powinno być ukończone w ciągu 2 miesięcy. Prokurator może przedłużyć ten okres do 3 miesięcy, a w uzasadnionych wypadkach – na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż rok. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, prokurator bezpośrednio przełożony nad prokuratorem prowadzącym lub nadzorującym dochodzenie może przedłużyć jego okres na dalszy czas oznaczony.

Art. 327. § 2. Prawomocnie umorzone postępowanie przygotowawcze wznawia się przeciwko osobie, która występowała w charakterze podejrzanego, na mocy postanowienia prokuratora nadrzędnego nad tym, który wydał lub zatwierdził postanowienie o umorzeniu, tylko wtedy, gdy ujawnią się nowe istotne fakty lub dowody nie znane w poprzednim postępowaniu albo gdy zachodzi okoliczność określona w art. 11 § 3. Przewidziane w ustawie ograniczenia okresu tymczasowego aresztowania stosuje się wówczas do łącznego czasu trwania tego środka.

Art. 332. § 1. Akt oskarżenia powinien zawierać:

2) dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody,

3) wskazanie, że czyn został popełniony w warunkach wymienionych w art. 64 lub art. 65 Kodeksu karnego albo art. 37 § 1 Kodeksu karnego skarbowego,

6) informację o złożeniu przez pokrzywdzonego wniosku, o którym mowa w art. 59a Kodeksu karnego.

§ 2. Do aktu oskarżenia można dołączyć jego uzasadnienie, w którym przytacza się fakty i dowody, na których oskarżenie się opiera, a w miarę potrzeby wyjaśnia podstawę prawną oskarżenia i omawia okoliczności, na które powołuje się oskarżony w swej obronie.

Art. 333. § 1. Akt oskarżenia powinien także zawierać wykaz dowodów, o których przeprowadzenie podczas rozprawy głównej oskarżyciel wnosi, wraz z określeniem dla każdego dowodu, jakie okoliczności mają być udowodnione, a w razie potrzeby także wraz ze wskazaniem sposobu i kolejności przeprowadzenia dowodów. Wykaz powinien być usystematyzowany według rodzajów czynności dowodowych, w szczególności zawierać odrębne listy:

1) osób, których wezwania na rozprawę oskarżyciel żąda,

2) dokumentów, których odczytania, odtworzenia bądź ujawnienia domaga się oskarżyciel,

3) dowodów rzeczowych, podlegających oględzinom.

Art. 337. § 1. Jeżeli akt oskarżenia nie odpowiada warunkom formalnym wymienionym w art. 119, art. 332, art. 333 lub art. 335, a także gdy nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 334, prezes sądu zwraca go oskarżycielowi w celu usunięcia braków w terminie 7 dni od jego doręczenia.

Art. 339. § 3. Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie także wtedy, gdy zachodzi potrzeba innego rozstrzygnięcia przekraczającego jego uprawnienia, a zwłaszcza:

2)      umorzenia postępowania z powodu oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia,

Art. 366. § 1. Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w miarę możności także okoliczności sprzyjające popełnieniu przestępstwa.

Art. 413. § 1. Każdy wyrok powinien zawierać:

4) przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu,

5) rozstrzygnięcie sądu,

6) wskazanie zastosowanych przepisów ustawy karnej.

§ 2. Wyrok skazujący powinien ponadto zawierać:

1)      dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną,

Art. 427. § 3. Odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Art. 438. Orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia:

1) obrazy przepisów prawa materialnego,

2) obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia,

3) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia,

Art. 439. § 1. Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli:

9) zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8–11,

10) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy,

Art. 444. § 1. Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 2. O uprawnieniu do złożenia wniosku o wyznaczenie obrońcy w celu sporządzenia apelacji oraz o możliwości obciążenia wnioskującego kosztami wyznaczenia takiego obrońcy należy oskarżonego nieposiadającego obrońcy ponownie pouczyć przy ogłoszeniu lub doręczeniu wyroku, niezależnie od pouczenia udzielonego na podstawie art. 338 § 1a.

Art. 487. Akt oskarżenia może ograniczyć się do oznaczenia osoby oskarżonego, zarzucanego mu czynu oraz wskazania dowodów, na których opiera się oskarżenie.

Art. 521. § 1. Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.

Art. 523. § 1. Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Strona nie może również wnieść kasacji na podstawie zarzutu naruszenia art. 440.

Art. 540. § 1. Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:

1)      w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,

2)      po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że:

a) skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze,

 

Kodeks karny

Art. 1. § 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

Art. 55. Okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.

Art. 104. § 1. Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania karnego; nie dotyczy to jednak braku wniosku albo oskarżenia prywatnego.

Art. 115. § 1. Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej.

Art. 151. Kto namową lub przez udzielenie pomocy doprowadza człowieka do targnięcia się na własne życie, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 190. § 1. Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 191. § 1. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli sprawca działa w sposób określony w § 1 w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 212. § 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Art. 231. § 1. Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 234. Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie tych czynów zabronionych lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 235. Kto, przez tworzenie fałszywych dowodów lub inne podstępne zabiegi, kieruje przeciwko określonej osobie ściganie o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne albo w toku postępowania zabiegi takie przedsiębierze, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 236. § 1. Kto zataja dowody niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego, wykroczenia, wykroczenia skarbowego lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 239. § 1. Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności kto sprawcę ukrywa, zaciera ślady przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego albo odbywa za skazanego karę, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 245. Kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu wywarcia wpływu na świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela albo oskarżonego lub w związku z tym narusza jego nietykalność cielesną, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 246. Funkcjonariusz publiczny lub ten, który działając na jego polecenie w celu uzyskania określonych zeznań, wyjaśnień, informacji lub oświadczenia stosuje przemoc, groźbę bezprawną lub w inny sposób znęca się fizycznie lub psychicznie nad inną osobą, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 270. § 1. Kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 271. § 1. Funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 286. § 1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

 

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Art. 2.

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Art. 7.

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Art. 8.

  1. Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej.
  2. Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej.

Art. 9.

Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego.

Art. 30.

Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.

Art. 32.

  1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
  2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Art. 40.

Nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu. Zakazuje się stosowania kar cielesnych.

Art. 41.

  1. Każdemu zapewnia się nietykalność osobistą i wolność osobistą. Pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić tylko na zasadach i w trybie określonych w ustawie.

Art. 42.

  1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego.

2.      Każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu.

3. Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu.

Art. 45.

  1. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Art. 78.

Każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa.

Art. 83.

Każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 91.

  1. Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.
  2. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
  3. Jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

Art. 176.

  1. Postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne.
  2. Ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy.

Art. 178.

  1. Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom.
  2. Sędziom zapewnia się warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków.
  3. Sędzia nie może należeć do partii politycznej, związku zawodowego ani prowadzić działalności publicznej nie dającej się pogodzić z zasadami niezależności sądów i niezawisłości sędziów.

 

Prawo o ustroju sądów powszechnych

Art.66. Przy powołaniu sędzia składa ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej według następującej roty:

„Ślubuję uroczyście jako sędzia sądu powszechnego służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży prawa, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”; składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

Art. 107. § 1. Za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu (przewinienia dyscyplinarne), sędzia odpowiada dyscyplinarnie.

§ 2. Sędzia odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem stanowiska, jeżeli przez nie uchybił obowiązkowi piastowanego wówczas urzędu państwowego lub okazał się niegodnym urzędu sędziego.

 

ZBIÓR ZASAD ETYKI ZAWODOWEJ SĘDZIÓW

 

Statut Stowarzyszenia Sędziów Polskich „IUSTITIA”

 

Zbiór Zasad Etycznych Prokuratora

 

Ustawa o prokuraturze

 

 Art. 2. Zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw.

Art. 7. Prokurator jest obowiązany do podejmowania działań określonych w ustawach, kierując się zasadą bezstronności i równego traktowania wszystkich obywateli.

Art. 44. 1. Prokurator jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem prokuratorskim.

  1. Prokurator powinien w służbie i poza służbą strzec powagi sprawowanego urzędu i unikać wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności prokuratora lub osłabiać zaufanie do jego bezstronności.

Art. 45. 4. Przy powołaniu prokurator składa ślubowanie wobec Prokuratora Generalnego według następującej roty:

„Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku prokuratora służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży prawa i strzec praworządności, obowiązki mojego urzędu wypełniać sumiennie, dochować tajemnicy prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”; składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 24 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury

Rozdział 10

Podjęcie na nowo i wznowienie umorzonego postępowania oraz uchylenie lub zmiana prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania

§ 261. 1. Postanowienie o podjęciu na nowo umorzonego śledztwa lub dochodzenia należy wydać niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności wskazujących, że umorzenie postępowania było niezasadne.

2. Do podjęcia na nowo umorzonego postępowania nie jest wymagane ujawnienie się nowych faktów lub dowodów.

§ 262. Podjąć na nowo umorzone śledztwo lub dochodzenie może prokurator, który wydał lub zatwierdził postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego, a prokurator nadrzędny tylko wtedy, gdy przejmuje sprawę do swego prowadzenia.

§ 263. 1. W uzasadnieniu postanowienia o podjęciu na nowo lub wznowieniu umorzonego postępowania należy wskazać okoliczności stanowiące podstawę jego wydania.

2. O podjęciu na nowo i o wznowieniu umorzonego postępowania zawiadamia się pokrzywdzonego oraz instytucję państwową, samorządową lub społeczną, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, a o wznowieniu również podejrzanego.

§ 264. Prokurator Generalny może uchylić prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego na podstawie art. 328 k.p.k., jeżeli materiał dowodowy istniejący w chwili podejmowania decyzji o umorzeniu wskazuje, że jest ono niezasadne, a jednocześnie brak jest podstaw do wznowienia postępowania.

§ 265. 1. Pismo zawierające żądanie wszczęcia lub podjęcia na nowo umorzonego postępowania przygotowawczego w sprawie, w której uprawomocniło się postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego albo o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli nie uzasadnia wszczęcia lub podjęcia na nowo umorzonego postępowania, pozostawia się bez biegu. Odpowiedzi składającemu pismo udziela kierownik jednostki organizacyjnej, w której wydano lub zatwierdzono postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania albo o jego umorzeniu.

2. W przypadku złożenia ponownego wniosku w tym przedmiocie, właściwy prokurator, nie uwzględniając żądania, przekazuje pismo prokuratorowi nadrzędnemu nad tym, który wydał lub zatwierdził postanowienie. Jeżeli wniosek nie zawiera żadnych nowych okoliczności podważających zasadność podjętej decyzji, prokurator nadrzędny udziela składającemu pismo odpowiedzi, informując go o braku podstaw do wszczęcia albo podjęcia na nowo umorzonego postępowania przygotowawczego. Odpowiedź powinna zawierać informację o pozostawieniu bez biegu następnych pism w tej samej sprawie, jeżeli nie zostaną przedstawione nowe okoliczności, podważające zasadność prawomocnego postanowienia o odmowie wszczęcia albo o umorzeniu postępowania przygotowawczego.

3. Pismo kwestionujące zasadność prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego przeciwko osobie, będące co do istoty wnioskiem o wznowienie postępowania, przekazuje się do rozpoznania prokuratorowi nadrzędnemu nad prokuratorem, który wydał lub zatwierdził to postanowienie. Pismo informujące o braku podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 327 § 2 k.p.k. powinno zawierać także informację o możliwości pozostawienia bez biegu następnych pism w tej sprawie, jeżeli nie zostaną przedstawione w nich nowe okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania.

4. Jeżeli pismo zawiera wniosek o wydanie postanowienia przewidzianego w art. 328 k.p.k. lub potrzeba taka wyłoni się w toku badania sprawy, pismo wraz z aktami i stosownym wnioskiem prokuratora apelacyjnego przekazuje się Prokuraturze Generalnej. Pismo informujące o braku podstaw do wydania postanowienia na podstawie art. 328 k.p.k. podpisuje dyrektor lub zastępca dyrektora właściwego departamentu Prokuratury Generalnej.

 

Powszechna Deklaracja Praw Człowieka

Artykuł 1

Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.

Artykuł 11

  1. Każdy człowiek oskarżony o popełnienie przestępstwa ma prawo, aby uznawano go za niewinnego dopóty, dopóki nie udowodni mu się winy zgodnie z prawem podczas publicznego procesu, w którym zapewniono mu wszystkie konieczne środki obrony.

Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

Artykuł 14

  1. Każda osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa ma prawo być uważana za niewinną aż do udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą.

 

Europejska Konwencja Praw Człowieka

Artykuł 6

Prawo do rzetelnego procesu sądowego

  1. Każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą.

 

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Artykuł 82

2. W zakresie niezbędnym dla ułatwienia wzajemnego uznawania wyroków i orzeczeń sądowych, jak również współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych o wymiarze transgranicznym, Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze dyrektyw zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą ustanawiać normy minimalne. Normy takie uwzględniają różnice między tradycjami i systemami prawnymi Państw Członkowskich.

Dotyczą one:

a) wzajemnego dopuszczania dowodów między Państwami Członkowskimi;

b) praw jednostek w postępowaniu karnym;

c) praw ofiar przestępstw;

d) innych szczególnych aspektów postępowania karnego, określonych uprzednio przez Radę w drodze decyzji; przyjmując taką decyzję, Rada stanowi jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

Przyjęcie minimalnych norm, o których mowa w niniejszym ustępie, nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w utrzymaniu lub ustanowieniu wyższego poziomu ochrony osób.

 

*

Ei incumbit probatio, qui dicit, non ei, qui negat – ciężar dowodowy spoczywa na tym, kto twierdzi, a nie na tym kto zaprzecza

Propter nova – po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi

Propter falsa, propter crimen – w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa

Ne eat iudex ultra petitum partium – niech sędzia nie wychodzi poza żądania strony

Nemo iudex in causa sua – nikt nie może być sędzią we własnej sprawie

In dubio pro reo – wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego

Fraus est celare fraudem – ukrywanie oszustwa jest oszustwem

Nullum crimen nulla poena – nie ma przestępstwa nie ma kary

Nullum crimen sine lege – nie ma przestępstwa bez ustawy

Nullum crimen sine culpa – nie ma przestępstwa bez winy

Iuris cogentis – norma prawna bezwzględnie obowiązująca

Audiatur et altera pars – należy wysłuchać drugiej strony

Culpa in non faciendo – wina polegająca na zaniechaniu

A priori – z góry, bez względu na fakty czy argumenty

Actori incumbit probatio – dowód obciąża powoda

Praesumptio boni viri – domniemanie niewinności

Ne bis in idem – nie dwa razy o to samo

Sensu stricto – w ścisłym znaczeniu

Onus probandi – ciężar dowodu

 

Bez kategorii

Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze Ewa Węglarowicz-Makowska popełnia przestępstwo

Jeżeli Prokurator Okręgowy Ewa Węglarowicz-Makowska udowodni mi, że dysponowała taką ekspertyzą jak ta z 13 kwietnia 2015r. lub odmienną, świadczącą że k. 8 akt sprawy II K 467/07 jest wydrukiem ze strony internetowej http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/ to dam jej nissana Note wartego 50 tys. zł.

*

Prok. Mirosław Chłopik z Prokuratury Generalnej i metoda tuszowania przestępstw

Metoda tuszowania przestępstw jest prosta. Robi się to metodą niestwierdzenia czynu zabronionego. Krotko mówiąc nie wykrywa sie przestępstw, by ich nie tuszować. Prokurator nie stwierdza przestępstwa a sąd to przyklepuje odrzucając zażalenie na odmowę wszczęcia dochodzenia…

http://www.tokfm.pl/blogi/polskiezoo/2014/10/prok_miroslaw_chlopik_z_prokuratury_generalnej_i_metoda_tuszowania_przestepstw/1

 

Propter nova

Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze Ewa Węglarowicz-Makowska popełnia przestępstwo (art. 239 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k.) i bezczelnie kłamie. Dostarczyłem organom ścigania ekspertyzę biegłego sądowego w zakresie informatyki z dnia 13 kwietnia 2015r., która podważa całkowicie prywatny akt oskarżenia i wyrok II K 467/07, a PO mówi że nie jest to okoliczność nowa. Nie było faktu czynu zarzucanego (zniesławienia na blogu), zadeklarowałem przekazanie nissana Note prokuratorowi jeśli mi udowodni taki fakt, a oni mówią tylko nie bo nie. K. 8 akt sprawy to ewidentny fałsz materialny, a wyrok z dnia 6 maja 2008r. to fałsz intelektualny i nie jest to zależne od pieczątek tylko faktu. Ja to wiem i świat to widzi. Za nic nie można karać. Skazanie na 30 tys. zł i 180 dni aresztu za nic i akceptowanie tego to zbrodnie pokroju Fajgi Mindla i Marii Gurowskiej Sand. Na stosowanych, stalinowskich argumentach, równie dobrze można mi przypisać wysadzenie Rotundy w Warszawie. Ciężar dowodowy udowodnienia winy oskarżonemu ciąży na oskarżycielu, którego nie wykazał i nie wykaże, bo z próżni nie ulepi ciasta. Pani Ewa Węglarowicz-Makowska jest zbrodniarzem, bo jej zaniechanie skutkować będzie bezpodstawnym aresztowaniem mojej osoby, brakiem opieki nad rodzicami i głodem moich dzieci. Jak mam ich zmusić do uszanowania prawdy i człowieczeństwa? Złożę pozew przeciwko Skarbowi Państwa, ale nie mam wzorca.

Grzegorz Niedźwiecki

http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/wymiar-niesprawiedliwosci/

 

*

 

Ekspert BDW Consulting Mariusz Czarnecki nie był powołany do spekulowania na temat możliwości zamieszczenia czegokolwiek na moim blogu i tego (w odróżnieniu od sądu) nie czynił.

Był powołany do:

1. Wyjaśnienia czy dostarczony skan dokumentu o tytule: „Nie kupujcie auta u Ligęzy” z dnia 23 lutego 2007 r. (k. 8 akt sprawy) jest niepodważalnym dowodem pochodzenia jego treści ze strony http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/? Czy posiada atrybuty świadczące o tym, że treść w nim wskazana została opublikowana na stronie http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/?

W ocenie eksperta zaprezentowany dokument nie posiada żadnych, niepodważalnych cech mogących stanowić, że zaprezentowana w nim treść pochodzi ze strony internetowej i została na niej opublikowana.

2. W ocenie eksperta przedmiotowy skan dokumentu nie daje podstaw aby uznać go za:

  • pochodzący ze strony internetowej (jakiejkolwiek)
  • świadczący i wskazujący autora treści oraz ewentualnej publikacji internetowej
  • wskazujący konkretną stronę (adres internetowy), z której została zaczerpnięta jego treść

 

Ekspert był powołany do analizy faktów, konkretu, czego prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Marzanna Siemaszko przewidując wyżej wskazany, niekorzystny dla prawniczej braci efekt zaniechała, a PPO Michał Korczycki to tuszował. Uwiarygodniona przez sąd kopia dowodu załączonego do aktu oskarżenia z dnia 31 maja 2007r. przez Mieczysława Ligęzę jest fałszem materialnym, czyli przestępstwem z art. 235 kk. Nie przypadkiem nie figuruje on już nawet jako członek Rotary Club Jelenia Góra. Nie przypadkiem SSR Jarosław Staszkiewicz przeciągał postępowanie II K 467/07 i szukał dowodu winy Grzegorza Niedźwieckiego (którego notabene nie znalazł), bo widział że do aktu oskarżenia dołączony jest fałszywie stworzony dowód. Nie przypadkiem próbowano wmówić Grzegorzowi Niedźwieckiemu, że postanowienie 1 Ds. 496/14 było dwukrotnie nieodebrane przez niego, aby nie dać mu szansy złożenia zażalenia. Niestety Grzegorz Niedźwiecki był akurat cały czas w Jeleniej Górze i dziękuje za „przywrócenie terminu”. Merytoryczna ekspertyza to jest ta nowa, nieznana wcześniej prokuraturze okoliczność, fakt, będący podstawą do wznowienia próżnego postępowania 1 Ds. 496/14 i wniesienia aktu oskarżenia. W aktach sprawy II K 467/07 nie ma żadnego wiarygodnego, dopuszczalnego dowodu w przedmiocie art. 212 § 2 kk; zawiadomienie o przestępstwie z dnia 20 marca 2014r. nie dotyczyło filozofii. Jeżeli Prokurator Okręgowy Ewa Węglarowicz-Makowska udowodni mi, że dysponowała taką ekspertyzą jak ta z 13 kwietnia 2015r. lub odmienną, świadczącą że k. 8 akt sprawy II K 467/07 jest wydrukiem ze strony internetowej http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/ to dam jej nissana Note wartego 50 tys. zł. Jeżeli nie, to żądam wznowienia postępowania 1 Ds. 496/14, bo tego wymaga prawo. Proszę nie robić uników i nie martwić się co zrobi sąd. Prokurator Jako funkcjonariusz prokuratury strzeże praworządności oraz czuwa nad ściganiem przestępstw. Ewa Węglarowicz-Makowska powtórzyła niedoróbki Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Michała Korczyckiego. Zgodnie z art. 227 k.p.c. Przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Zgodnie zaś z art. 75 § 1 k.p.a. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Prokuratorzy ignorują wiążące ich uregulowania prawne k.p.k., k.c. i innych aktów (art. 167 k.p.k., art. 169 § 1 k.p.k., art. 540 § 1 pkt 1) k.p.k., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., 126 k.p.c. w zw. z 227 k.p.c., art. 232 k.p.c., art. 6 k.c. –  iuris cogentis, art. 471 k.c., art. 32 Konstytucji RP). Onus probandi i in dubio pro reo się kłania. Żądam realnej sprawiedliwości (art. 10 § 1 i 2 kpk) a nie stalinizmu.

http://www.prawo24.pl/a/udowodnienie-i-uprawdopodobnienie-w-procedurze-karnej

Sformułowanie przez ustawodawcę zasady swobodnej oceny dowodów nie jest tożsame z dowolnością tej oceny. Grzegorz Niedźwiecki żądał w zawiadomieniu o przestępstwie z dnia 20 marca 2014r. zbadania dowodu (k. 8 akt sprawy II K 467/07). Prokurator Rejonowy w Jeleniej Górze nie dysponował przed dniem wydania postanowienia odmienną ekspertyzą od tej z 13 kwietnia 2015r. i umorzenie dochodzenia 1 Ds. 496/14 (czy 1 Ds. 469/14) było niezasadne. Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze również nie dysponuje do dnia dzisiejszego taką samą lub odmienną ekspertyzą uzasadniającą odmowę wznowienia postępowania.

Zasadność – słuszność czegoś dowiedziona odpowiednimi argumentami. Bezczynność nie jest czynnością.

Umorzenie postępowania 1 Ds. 496/14 było niezasadne, bo takimi samymi stronniczymi kryteriami jak tu, kierowano się w postępowaniu II K 467/07, co dołączoną ekspertyzą niezbicie wykazałem. Wznowienie postępowania jest niezbędne, bo rzetelność i uczciwość tego wymaga, a przede wszystkim człowieczeństwo. Będę was męczył aż do emerytury, albo staniecie na straży prawa szybciej. Godność ludzka jest najważniejsza.  Patrz art. 2 § 1 pkt 1), 2 § 1 pkt 3), 2 § 2, 4, 6, 7, 10 § 1, 90, 167 i 193 kpk. Patrz również:

Zbiór Zasad Etycznych Prokuratora

ZASADY WYKONYWANIA ZAWODU

* Prokurator powinien wykonywać zawód rzetelnie, konsekwentnie i sprawnie. Przestrzegać i chronić praw człowieka. Unikać dyskryminacji zarówno podejrzanych, jak i ofiar przestępstw, ze względów politycznych, społecznych, religijnych, narodowościowych, rasowych, kulturowych, płciowych i wieku.

* Wypełniać swe zadania bezstronnie i obiektywnie, uwzględniając istotne okoliczności sprawy, szczególnie dotyczące ofiary i podejrzanego.

* Poświęcać należytą uwagę ściganiu przestępstw popełnionych przez funkcjonariuszy publicznych, w szczególności korupcji, nadużyć władzy, poważnych naruszeń praw człowieka oraz innych czynów uznanych przez prawo międzynarodowe za poważne przestępstwa.

ZASADY RELACJI DO STRON

* Prokurator w stosunku do pokrzywdzonego powinien przyjmować jako zasadę, by prowadzone postępowanie karne nie potęgowało przykrych wrażeń wywołanych przestępstwem. Wytworzyć u pokrzywdzonego przekonanie, iż w dochodzeniu krzywd prokurator jest jego sprzymierzeńcem. Okazać współczucie, troskę o perspektywy życiowe osoby dotkniętej przestępstwem. Wykazać dbałość o interesy pokrzywdzonych pozostających w ubóstwie, ułomnych i niezdolnych do dochodzenia swoich roszczeń.

* W stosunku do podejrzanego wykazać takt i stanowczość. Prokurator nie powinien wszczynać postępowania karnego ani usilnie starać się o jego kontynuowanie , gdy zgromadzone dowody wskazują, że oskarżenie było pozbawione podstaw. W postępowaniu przygotowawczym powinien skutecznie dążyć do dokonania wszelkich niezbędnych ustaleń, niezależnie czy przemawiają na korzyść czy niekorzyść podejrzanego.

* Prawa nie należy interpretować i stosować z przesadną surowością.

 

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Art. 2.

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Art. 30.

Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.          

Art. 42.

  1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego.

  2. Każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu.

 

W zdaniu pierwszym ust. 1 art. 42 wyraża fundamentalną dla odpowiedzialności karnej zasadę, będącą podstawową regułą prawa karnego: nullum crimen (nulla poena) sine lege anteriori. Zasada ta jest wyrazem ochrony jednostki przed samowolą państwa. Wyprowadza się z niej kilka postulatów, adresowanych zarówno do ustawodawcy, jak i do wymiaru sprawiedliwości, w tym: zakaz stosowania niekorzystnej dla sprawcy analogii i stosowania wykładni rozszerzającej (nullum crimen sine lege stricta), zakaz tworzenia typów przestępstw na innej drodze niż ustawowa, szczególnie poprzez doktrynę czy orzecznictwo (nullum crimen sine lege scripta), zakaz wstecznego działania przepisów karnych ustanawiających lub zaostrzających odpowiedzialność karną, czyli zakaz działania prawa wstecz (nullum crimen sine lege praevia) i nakaz określoności, czyli zakaz tworzenia niedookreślonych i nieostrych typów przestępstw.

Z zasady nullum crimen (nulla poena) sine lege anteriori wynika także zakaz działania prawa represyjnego wstecz. Oznacza ona zakaz retroaktywności przepisów niekorzystnych, co nie stoi na przeszkodzie dopuszczeniu retroaktywnego działania przepisów korzystniejszych dla sprawców (lex severior retro non agit). Można więc stosować ustawę, która weszła w życie po dokonaniu czynu, a traktuje sprawcę łagodniej. Tym bardziej można stosować ustawę późniejszą, jeśli w ogóle depenalizuje ona określone zachowanie. Obowiązywanie tej zasady gwarantuje więc jednostce, że negatywne skutki prawne jej zachowania, stanowiące represję, obowiązujące w czasie gdy dopuściła się czynu, nie ulegną później zmianie na gorsze.

Każdemu przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, przysługuje prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Prawo to jest fundamentalną zasadą procesu karnego w demokratycznym państwie prawnym. Prawo do obrony, podobnie jak zasady wynikające z art. 42 ust. 1, ma szeroki zakres i dotyczy wszelkich postępowań o charakterze represyjnym oraz wszelkich ich etapów: począwszy od wszczęcia (przedstawienia zarzutów), aż do jego prawomocnego zakończenia, a także postępowań po uprawomocnieniu się wyroku, w tym postępowania wykonawczego.

http://www.annarakowska.pl/post/komentarz-do-art-42-konstytucji-rp-24/

 

Bez kategorii

Potrzebna zmiana trzeciej władzy

prokurator czyżewski

Czy obywatel może doprowadzić do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego?

Najpierw rola prokuratorów w sprawie Grzegorza Niedźwieckiego

 

Panie Grzegorzu,

wydaje mi się, że w obliczu najnowszych wydarzeń, kiedy również wymieniane jest nazwisko Seremeta, moje wystąpienie do niego i o nim z sierpnia tamtego roku zatytułowane „causa Seremet”, a przed kilkoma dniami przypomniane na Pana stronie, zyskało jeszcze bardziej na aktualności. Przy okazji chcę Pana wprowadzić w mechanizmy rządzące sposobem podejmowania decyzji w Prokuraturze Generalnej. Pana sprawą zajmuje się del. z Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze do PG prok. Krzysztof Domagała. O losach Pana wystąpień i sposobie reakcji na nie nie decyduje Prokurator Apelacyjny we Wrocławiu ani też Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze. Żeby lepiej zrozumieć te zależności należałoby zacząć od wyjaśnienia roli b. Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Radiotechnicznych w Jeleniej Górze, w rzeczywistości „kuźni kadr” WSW i WSI ( ZWOP – Zwiadu Wojsk Ochrony Pogranicza).

Być może obserwuje Pan ekwilibrystyczne popisy p. Kaczyńskiego i jego „przydupasów”, którzy są przeciwni odwołaniu Seremeta i nie mówią nic o konieczności likwidacji ( rozwiązania) po 6 sierpnia 2015 r. Krajowej Rady Prokuratury. Prezentowane przez prezesa Kaczyńskiego i innych, wypowiedzi, iż odwołanie w trybie pilnym Seremeta otworzyłoby dla Komorowskiego, przed 6 sierpnia 2015 r., drogę do nominacji na jego miejsce b. Prok. Krajowego, E. Zalewskiego, obecnie sprawującego z nominacji Komorowskiego funkcję Przewodniczącego KRP, jest oczywistą hipokryzją. W świetle jeszcze obowiązującego prawa i przypilnowania przez „opozycję procedur Komorowskiemu powinno nie wystarczyć czasu na planowany przez „oficerów prowadzących” ruch. Natomiast stanowcze wystąpienie przez „największą partię opozycyjną” z zadaniem odwołania Seremeta, doprowadziłoby do wywołania taktycznego „vacatio legis” i już teraz zakwestionowania pozycji odgrywanej przez Prokuraturę Generalną i Prokuratora Generalnego w ogóle, które powinny ulec radykalnemu „przemeblowaniu”.

Zamiast tego „Prezes” Kaczyński przymierza się do kolejnego politycznego „dealu”, rozważając z koalicjantami, tzn. oficjalnie z przeciwnikami politycznymi, szanse na przeprowadzenie, tzw. konstruktywnego votum zaufania i doprowadzenia jeszcze we wrześniu do przedterminowych wyborów, oczywiście wymierzonych w Ruch Społeczny p. Kukiza, a przynajmniej w jego znaczne osłabienie. Na Pana terenie, działając wspólnie z p. Schetyna, występują w tej „wymyślonej” przez Kaczyńskiego operacji np. p. Lipiński i pani Witek.

 

Pozdrawiam.

Andrzej M. Czyżewski

Von: Andrzej M. Czyżewski [mailto:andrzej.m.czyzewski@gmx.de]
Gesendet: Dienstag, 9. Juni 2015 14:51
An: 'lew1′
Betreff: AW: odp. na koresp.z dnia 1.06.2015 r. PG VII Ko1 3/15

 

Szanowny Panie Grzegorzu,

proszę p. prok. Chlopikowi odpisać, że Prokuratora Generalnego i „jego” ludzi obowiązuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lutego 1992 r., K !4/91, OTK – 1992, cz.1, poz. 7, który wyraził stanowisko, że akty prawa międzynarodowego stanowią podstawę konstytucyjności prawa polskiego. Dalej TK orzekł, że Polska podpisując Konwencję Praw Człowieka i uznając od 1993 r. Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust.2, zobowiązała się do przestrzegania praw tam zawartych i stanowionych przez organy Unii w przyszłości.

Art. 82 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje możliwość ustanowienia norm minimalnych, które miałyby zastosowanie w państwach członkowskich, m.in. w odniesieniu do praw ofiar przestępstw.

Dyrektywa PE i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w dniu 14 listopada 2012 r., obowiązuje Polskę od dnia jej ogłoszenia, zastępując Decyzję Ramową Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym, obowiązująca Polskę od dnia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Na mocy art. 7, art. 9, art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji wymienione akty prawa wspólnotowego podlegają bezwzględnemu stosowaniu z prawem pierwszeństwa i nadrzędności w stosunku do krajowych przepisów.

A więc zaprezentowana Panu przez prok. Chlopika odpowiedź jest materialnie  bezprzedmiotowa. Świadczy o nieznajomości przez jej autora norm konstytucyjnych, wyroków TK , Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i prawa wspólnotowego. Zawarta w zdaniu końcowym tej odpowiedzi informacja jest z gruntu nieuprawniona, i wprowadzająca w błąd, stanowiąc, z chwilą przesłania Panu pisma, przesłankę do potraktowania jej autora w kategoriach rozważenia zarzutu popełnienia czynu karalnego z art. 271 kk i art. 231 kk.

 

Pozdrawiam.

Andrzej M. Czyżewski

Czy obywatel może doprowadzić do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego?

 

 

Przepisy stawiają osobę wykonującą zawód sędziego w szczególnej pozycji. Pozycja stróża prawa charakteryzuje się posiadaniem specjalnych przywilejów, lecz z drugiej strony wiąże się z licznymi ograniczeniami. W związku z tym sędzia ponosi odpowiedzialność za uchybienia godności swojego urzędu, a nawet za zachowanie, które miało miejsce przed objęciem przez niego urzędu. Czy jednak zwykły obywatel ma możliwość zainicjowania postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu?

 

Czego nie może sędzia

 

Wraz ze złożonym ślubowaniem osoba mianowana na stanowisko sędziego obowiązana zostaje do przestrzegania zasad odnoszących się do specyfiki tego zawodu. Sędzia jako funkcjonariusz publiczny mający stać na straży porządku prawnego w państwie nie może należeć do partii politycznej, związku zawodowego, ani prowadzić działalności publicznej niedającej się pogodzić z zasadami nie zależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 178 ust. 3 Konstytucji RP).

 

Ponadto z zawodem sędziego związany jest zakaz podejmowania dodatkowego zatrudnienia oraz innego zajęcia (również nie odpłatnego) bądź sposobu zarobkowania, które przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków sędziego, mogło osłabić zaufanie do jego bezstronności lub przynieść ujmę godności sędziego. Jedynym wyjątkiem od powyższej zasady jest możliwość obejmowania przez sędziów stanowisk naukowych i zajęć dydaktycznych, które nie będą przeszkadzać w sprawowaniu urzędu.

 

Psar linki wyróżnione

 

Sędzia nie może być więc członkiem:

 

  • zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego;
  • zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni;
  • zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą

 

Osoba na stanowisku sędziego nie może też prowadzić działalności gospodarczej (ani sam, ani wspólnie z innymi osobami) czy nią zarządzać lub być przedstawicielem przedsiębiorcy. Co więcej, sędzia nie może również posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających więcej niż 10% kapitału zakładowego.

 

Odpowiedzialność

 

Sędzia ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia służbowe, które dotyczą rażącej i oczywistej obrazy przepisów prawa. Z konsekwencjami wiązać będzie się również takie postępowanie sędziego, które uchybiać będzie godności zajmowanego urzędu (lub zachowanie przed jego objęciem).

 

Co grodzi sędziemu za ewentualne naruszenia etyki zawodowej? Kary dyscyplinarne orzekane w zależności od istoty dokonanego wykroczenia. Może być to upomnienie, nagana, przeniesienie na inne miejsce służbowe, usunięcie z zajmowanej funkcji czy nawet złożenie sędziego z urzędu.

 

Niemożliwe jest wszczęcie postępowanie dyscyplinarnego jeżeli od chwili czynu upłynęły trzy lata

 

Kto może wszcząć postępowanie dyscyplinarne?

 

Kwestie te reguluje ustawa o ustroju sądów powszechnych. Zgodnie z jej przepisami Rzecznik Dyscyplinarny podejmuje czynności dyscyplinarne na żądanie Ministra Sprawiedliwości, prezesa sadu apelacyjnego lub okręgowego kolegium apelacyjnego lub okręgowego lub Krajowej Rady Sądownictwa. Rzecznik może wszcząć postępowanie także z własnej inicjatywy.

 

Określony w ustawie katalog podmiotów wyklucza zatem obywatela z możliwości żądania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego sędziego. Może on natomiast przekazać informacje o zaistnieniu naruszenia. Często jednak aktywność obywatelska kończy się lakoniczną odpowiedzią lub jej brakiem.

 

Jak wynika bowiem z przeprowadzonego przez Forum Pokrzywdzonych Przez Państwo raportu, w 2011 roku do Ministerstwa Sprawiedliwości wpłynęło 326 skarg, których przedmiotem były nieprawidłowości w funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości. Minister nie postanowił jednak ani razu skorzystać ze swojego uprawnienia dotyczącego możliwości wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego.

 

Źródło: www.gazetaprawna.pI

 

*

Nie do końca zgodziłbym się z okresem przedawnienia ścigania i

niemożnością pociągnięcia do odpowiedzialności karnej nieuczciwego sędziego

Wstrzymanie biegu przedawnienia

Agnieszka Zielińska

2012-07-10

Komentarz do art. 104 KK

Art. 104 KK reguluje instytucję spoczywania biegu przedawnienia.

Wstrzymanie (spoczywanie) biegu przedawnienia ma miejsce wówczas, gdy przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania karnego (art. 104 § 1 KK). Po ustaniu przeszkody przedawnienie biegnie dalej, a do terminu przedawnienia nie wlicza się okresu spoczywania.

Z art. 104 § 1 KK wynika, że przedawnienie nie biegnie tylko wówczas, gdy istnieją przeszkody natury prawnej (a nie faktycznej) do wszczęcia postępowania karnego albo do jego kontynuowania. Wskazuje się, że przeszkodą wstrzymującą bieg przedawnienia jest immunitet procesowy, który nie pozwala na ściganie sprawcy przestępstwa, jeśli nie zostanie on uchylony (art. 17 § 2 KPK). Z immunitetu procesowego korzystają m.in.:

-posłowie (art. 105 Konstytucji),

-senatorowie (art. 108 Konstytucji),

-sędziowie sądów powszechnych (art. 80 § 1 ustawy z 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych),

-sędziowie sądów wojskowych (art. 30 § 1 ustawy z 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych),

-Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 211 Konstytucji).

Art. 104 § 1 KK stanowi wyraźnie, że nie uzasadniają spoczywania przedawnienia przeszkody prawne w postaci braku wniosku albo oskarżenia prywatnego.

Przykład: Zbigniew W. spowodował w dniu 15 maja 2000 r. wypadek samochodowy, w którym Janina S. doznała obrażeń ciała określonych w art. 157 § 1 KK, tj. przestępstwo z art. 177 § 1 KK. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że Zbigniew W. jest sędzią sądu powszechnego, którego chroni immunitet. W dniu 15 czerwca 2000 r. prokurator prowadzący postępowanie zwrócił się do sądu dyscyplinarnego o uchylenie immunitetu. Uchylenie immunitetu nastąpiło dopiero w dniu 30 listopada 2000 r. Od dnia 15 czerwca 2000 r. do dnia 30 listopada 2000 r. przedawnienie karalności popełnionego przez Zbigniewa W. przestępstwa nie biegło. Gdyby immunitet nie został uchylony, wówczas postępowanie karne należałoby umorzyć (art. 17 § 1 pkt 10 KPK).

Spoczywania terminu przedawnienia nie powodują co do zasady przeszkody natury faktycznej, np. nieujęcie sprawcy, długotrwała choroba sprawcy. Dlatego też zawieszenie postępowania karnego na podstawie art. 22 § 1 KPK nie wstrzymuje biegu przedawnienia (podstawy zawieszenia postępowania karnego mają charakter podstaw faktycznych, nie zaś prawnych).

Wyjątkiem od powyższego jest art. 15 § 3 KKW, zgodnie z którym zawieszenie postępowania wykonawczego nie wstrzymuje biegu przedawnienia, chyba że skazany uchyla się od wykonania kary. Okres wstrzymania biegu przedawnienia nie może przekroczyć 10 lat. W sytuacji zatem, gdy postępowanie wykonawcze zostało zawieszone z uwagi na niemożność ujęcia sprawcy z powodu jego ukrywania się, przedawnienie wykonania orzeczonej kary nie biegnie.

Niezależnie od podstaw spoczywania terminu przedawnienia karalności oraz wykonania kary wynikających z art. 104 § 1 KK podstawę spoczywania terminu przedawnienia karalności ustanawia art. 44 Konstytucji, zgodnie z którym bieg przedawnienia w stosunku do przestępstw nieściganych z przyczyn politycznych, popełnionych przez funkcjonariuszy publicznych lub na ich zlecenie, ulega zawieszeniu do czasu ustania tych przyczyn.

Ponadto bieg terminu przedawnienia jest modyfikowany przepisami ustaw szczególnych, w tym przede wszystkim:

-art. 9 Przepisów wprowadzających KK, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia umyślnych przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu, wolności lub wymiarowi sprawiedliwości, zagrożonych karą pozbawienia wolności powyżej 3 lat, popełnionych przez funkcjonariuszy publicznych – w okresie od 1 stycznia 1944 r. do 31 grudnia 1989 r. – w czasie lub w związku z pełnieniem ich funkcji, rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 1990 r.; art. 4 § 1 KK nie ma w takich wypadkach zastosowania;

-art. 4 ust. 1a ustawy z 1998 r. o IPN, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zbrodni komunistycznych, w rozumieniu art. 2 tej ustawy, niebędących zbrodniami wojennymi lub zbrodniami przeciwko ludzkości, rozpoczyna się od dnia 1 sierpnia 1990 r.; karalność tych zbrodni ustaje po 40 latach, gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, oraz po 30 latach, gdy czyn stanowi inną zbrodnię komunistyczną; art. 4 § 1 KK nie stosuje się.

Art. 104 § 2 KK reguluje w sposób szczególny bieg terminu przedawnienia niektórych przestępstw, tj. przestępstw, o których mowa w art. 144 KK, art. 145 § 2 lub § 3 KK, art. 338 § 1 lub 2 KK oraz art. 339 KK – przedawnienie biegnie od chwili uczynienia zadość obowiązkowi albo od chwili, w której na sprawcy obowiązek przestał ciążyć.

http://www.informacjaprawnicza.pl/Article,7313,22/

 

Wymiar niesprawiedliwości

Causa Seremet

prokurator czyżewski

Betreff: WG: casus A. Seremet – rzecz o stygmatyzacji i kryminalizacji ofiar przestępstw akceptowanej przez Prokuratora Generalnego

 

Hamburg, 16.08.2014 r.

 

Pan

Andrzej Seremet

Prokurator Generalny

ul. Rakowiecka 26/30

02-528 Warszawa*

 

Dot.: 1. odmowa podporządkowania działań prokuratury normom prawa wspólnotowego,

konwencyjnego i krajowego w sprawie 18 zawiadomień o popełnieniu przestępstwa

przez funkcjonariuszy publicznych i osób związanych z organami wymiaru

sprawiedliwości i prokuratury obszaru apelacji wrocławskiej, kierowanych od dnia

19 czerwca 2002 r. na adres poczty elektronicznej Prokuratora Generalnego.

 

2. skutki podjętej z naruszeniem norm prawa wspólnotowego, konwencyjnego i

krajowego, decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 08.04.2014 r. w sprawie o

sygn.: PG IV KSK 115/13, prowadzące do bezprawnego pozbawienie wolności

Pani Danuty M. Gaszewskiej – osoby nieuleczalnie chorej, stanowiące

zapowiedź wywołania zdarzeń skutkujących gwałtownym i zaplanowanym

pogorszeniem stanu zdrowia organizmu, natychmiastowym brakiem kontroli nad

funkcjonowaniem podstawowych organów podtrzymujących życie, a wiec utratą

życia, poprzez pozbawienie dostępu do przepisanych leków, specjalistycznej opieki

medycznej i odmowę dostępu do dietetycznego pożywienia, tj. realizacje wcześniej

ujawnionego planu, przewidującego wykonanie uzgodnionej pierwotnie przez

sędziów i prokuratorów z obszaru apelacji wrocławskiej decyzji z dnia 29.07.2000 r.

o śmierci świadka Sejmowej Komisji Śledczej ds. PKN Orlen SA

i w śledztwach prowadzonych min. poza granicami kraju – w sposób

zlecony ostatnio przez prokuratorów obecnej Prokuratury Generalnej, Krajowej Rady

Prokuratury i sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, tj. przez osoby ponownie

wskazane w tekstach osiemnastu zawiadomień przesłanych na adres poczty

elektronicznej Prokuratora Generalnego i adresowanych do niego osobiście.

 

3. błędne i sprzeczne z obowiązującymi przepisami art. 7, art. 8, art. 9, art. 91 ust. 1,

art. 2, art. 183 art. 190 ust. 1, ust. 4 Konstytucji, postanowieniami Konwencji z dnia 4

listopada 1950 r. i przywołanymi w zawiadomieniach wyrokami ETPCz, wyrokami

TSUE, postanowieniami TWE i TFUE, decyzje Prokuratora Generalnego naruszające

porządek prawny państwa członka Unii Europejskiej i jego obowiązki w zakresie

ochrony ofiar przestępstw przed kryminalizacja i wiktymizacja, tj. przed zagrożeniami

i odwetem ze strony przestępczości zorganizowanej.

 

4. współdziałanie Prokuratora Generalnego w nielegalnych, w świetle obowiązującego

prawa wspólnotowego, czynnościach procesowych prowadzących do stygmatyzacji i

kryminalizacji ofiar przestępstw zagrożonych skutkami działań zorganizowanych grup

przestępczych, poprzez odmowę podjęcia czynności nakazanych przez prawo

wspólnotowe i, do których podjęcia jest on bezwzględnie zobowiązany, przez uchwały

składu siedmiu sędziów Sadu Najwyższego.

 

Przedmiotowe wystąpienie, zawierające od początku akcenty formalne, dotyczy zarzutu, jaki powinien zostać postawiony Prokuratorowi Generalnemu, który z chwilą jego nominacji podejmuje jawnie działania wbrew obowiązującemu prawu wspólnotowemu, względnie, wprowadzając w błąd opinie publiczną i inne organy władzy i administracji państwowej co do zakresu i rangi procesowej przysługujących obywatelom gwarancji podmiotowych, stronniczo interpretuje znaczenie tych gwarancji dla krajowego porządku prawnego.

 

A zatem zarzut powinien się koncentrować na źródłach kryminogennej bezczynności Prokuratora Generalnego.

 

Chcąc uniknąć powtórzenia kilkuset stron tekstu, który powinien być przynajmniej pasywnie znany Prokuratorowi Generalnemu i jego podwładnym, przypominam jednocześnie, że za treścią zawiadomień, które ten tekst wypełniały, nie dochodziło ze strony PG do podejmowania żadnych decyzji, które byłyby zgodne z obowiązującym prawem wspólnotowym i krajowym.

Treść tych zawiadomień, przesyłanych od 19.06.2012 r. na adres elektroniczny Prokuratora Generalnego, jest znana Kancelarii Sejmu, Ministrowi Obrony Narodowej, Ministrowi Finansów i kilkudziesięciu prokuraturom w całym kraju.

Dysponuje w tym zakresie dowodami wejść ze strony wyżej określonych urzędów na strony internetowe, na których te zawiadomienia i załączane do nich dowody były publikowane.

 

A wiec formułując zarzut wymieniony powyżej w pkt. 1 wystąpienia, chcę z calą mocą podkreślić, że praktykowane od początku przez Prokuratora Generalnego działania, dla których on znalazł uzasadnienie w przepisie § 122 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, stanowią przykład czynności niezgodnych z obowiązującym prawem wspólnotowym i konwencyjnym.

Odpowiednio do obowiązku ustanowionego dla każdego państwa członkowskiego, Polska jest takim państwem od co najmniej 1993 r., zastosowanie ma przede wszystkim prowowspólnotowa wykładnia aktów prawnych za treścią art. 249 TWE, co oznacza przede wszystkim obowiązek stosowania się do wyroków TSUE : C-148/78, C-106/89, C-91/92 i C-280/13.

Ponieważ za każdym razem, zawiadomienia, których treść jest teraz dostępna publicznie, dotyczyły przestępczości zorganizowanej, to decyzje Prokuratora Generalnego, odnoszące się do wniosków o ściganie karne wskazywanych sprawców, powinny były być uzasadniane tylko i wyłącznie w oparciu o normy procesowe wywodzące się z Decyzji Ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym i z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującej Decyzje Ramowa Rady 2001/220/WSiSW.

Po stronie Prokuratora Generalnego występuje co najmniej od 2001 r. obowiązek znajomości treści ww. aktów prawnych i zasad wprowadzonych treścią postanowień Konstytucji w art. 7, art. 8, art. 9, art. 91 ust. 1, ust. 2 i postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. art. 1, art. 5, art. 6, art. 13, art.14.

Z tych samych powodów Prokurator Generalny ma także zawsze obowiązek skrupulatnego zbadania sprawy zgodnie z wymogami Konwencji Strasburskiej ( Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r.) – Wyrok Wielkiej Izby ETPCz z dnia 3 października 2006 r., skarga nr 543/03, § 32 i to nie tylko w kierunku przypomnianego nakazu, o którym ponownie przypomniał Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I KZP 14/14, ale tez, i w odniesieniu do treści składanych zawiadomień nawiązujących do uchwały siedmiu sędziów SN z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt I KZP 19/13 , z uwagi na przedmiotową treść tych zawiadomień i dołączonych do nich dowodów wskazujących na popełnianie, w sposób zorganizowany, czynów wymienionych w art. 299 § 5 i § 6 kk. – vide: „pranie brudnych pieniędzy” i transfer gigantycznych kwot na zagraniczne konta.

 

W tle postawionego zarzutu znajduje się uprawniona konstatacja, że Prokurator Generalny działa nadal przeciwko obowiązującemu prawu, odsyłając wnoszone zawiadomienia do prokuratur rejonowych nie uprawnionych w ogóle do prowadzenia postępowań w sprawach dotyczących krajowej i międzynarodowej przestępczości zorganizowanej.

W tym miejscu czuję się uprawniony do poinformowania Prokuratora Generalnego, że w najbliższym czasie zostanie on wezwany przez inne wspólnotowe organy śledcze do wyjaśnienia, dlaczego przez okres czterech lat nie podjął działań nakazanych przez Decyzje Ramowa Rady z dnia 2001/220/WSiSW i Dyrektywę PE i Rady 2012/29/UE.

Już na wstępie trzeba podkreślić, że jego zachowanie w tej sprawie jest z gruntu błędne, albowiem generalnie obowiązuje zasada, że organy państwa członkowskiego nie mogą tłumaczyć swojej bezczynności brakiem implementacji dyrektywy w terminie. Powołane wyżej akty prawne i wyroki sadowe ETPCz obowiązują od chwili ich ogłoszenia w dzienniku urzędowym UE – vide: art. 1, art. 44 i art. 46 Konwencji Strasburskiej.

 

Rozwijając zarzut postawiony w pkt. 2 wystąpienia, należy dokonać uzupełniająco odesłania do treści decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 08.04.2014 r. i odpowiedzi na nią z dnia 25.04.2014 r. oraz treści wniosku Pani Danuty M. Gaszewskiej z dnia 15.07.2014 r. mającego umocowanie w wyroku Wielkiej Izby ETPCz z dnia 3 października 2006 r., skarga nr 543/03, § 32, i w Zaleceniu / Recommendation No. (2000) 2 z dnia 19 stycznia 2000 r. Komitetu Ministrów dla państw członkowskich w sprawie ponownego rozpatrywania lub wznawiania pewnych spraw na poziomie krajowym na wskutek wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, oraz Zalecenia CM / Recommendation No. (2008)2 z dnia 6 lutego 2008 r. Komitetu Ministrów Rady Europy dla państw członkowskich dotyczącego skutecznej zdolności krajowej do szybkiego wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Dotychczasowe postępowanie Prokuratora Generalnego w sprawie kierowanych do niego zawiadomień i wniosków, które można znaleźć w PG pod sygnaturami: PG IV KSK 115/13, PG IV KSK 1814/13, PG II Dsa 185/12, PG II Dsa 111/14 i inne, jest dowodem na to, że Prokurator Generalny nie zna w ogóle prawa wspólnotowego.

Stanowisko takie zaprezentował ponownie w dniu 26 czerwca 2014 r. występując z próbą uniemożliwienia podjęcia przez Sad Najwyższy uchwały, odpowiadającej skutkom wym. wyżej decyzji, podejmowanych przez Komitet Ministrów Rady Europy i linii orzeczniczej Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Po opływie dwóch miesięcy od uchwały składu siedmiu sędziów SN z dnia 26 czerwca 2014 r. I KZP 14/14, i po upływie 9 miesięcy od daty podjęcia przez skład siedmiu sędziów SN w dniu 18 grudnia 2013 r., I KZP 18/13, innej uchwały, mającej tutaj podstawowe znaczenie karno-procesowe, Prokurator Generalny nie czuje się związany stanowiskiem Sadu Najwyższego, mającym za każdym razem range zasady prawnej.

Dla przypomnienia i podkreślenia znaczenia stanowiska SN dla przywrócenia w końcu podstawowych praw procesowych, przysługujących także Pani Danucie M. Gaszewskiej od początku, tj. od chwili wystąpienia w dniu 07.06.2000 r. z pierwszym zawiadomieniem do organów prokuratury, należy zaznaczyć, iż uchwala Sadu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2014 r. wprowadza na stałe do krajowego porządku prawnego zasadę, która brzmi:

 

„Potrzeba” wznowienia / postępowania / , o której mowa w art. 540 § 3 k.p.k., może dotyczyć nie tylko postępowania w sprawie, do której odnosi się rozstrzygnięcie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka o naruszeniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ale także do innych postępowań karnych, w których zaistniało naruszenie postanowień Konwencji tożsame w układzie okoliczności faktycznoprawnych do stwierdzonego w orzeczeniu tego Trybunału wydanym przeciwko Polsce”.

 

Prokurator Generalny, nie znając w pierwszym rzędzie prawa wspólnotowego i ignorując zasady przyjęte przy tworzeniu instytucji prawnych Rady Europy, zachowuje się jak przedstawiciel innej pozapaństwowej struktury. Należy powiedzieć, że niebezpiecznej dla dalszego bytu tego Państwa w ogóle.

Mam nadzieję, że wkrótce będę miał możliwość szerzej i wobec uprawnionych organów innego państwa, wypowiedzieć się właśnie na temat działalności Prokuratora Generalnego i osób, które są beneficjentami jego niezgodnej z obowiązującym prawem działalności.

 

Odnosząc się do stanu faktycznego wywołanego skutkami bezczynności Prokuratora Generalnego w sprawie kierowanych przeze mnie i Panią Danutę M. Gaszewską do niego zawiadomień i wniosków, chcę podkreślić, że doprowadził on już do bezprawnego pozbawienia wolności Pani Danuty M. Gaszewskiej i czynnie uczestniczy w działaniach doskonale mu znanych osób, które są zajęte „wykonywaniem dalszych zabójstw na zlecenie”.

 

Odmawiając Pani Danucie M. Gaszewskiej „skrupulatnego zbadania sprawy zgodnie z wymogami Konwencji”, tj. wniosku o wystąpienie ze skarga kasacyjną w sprawie wyroku SR dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu, sygn. akt XII K 648/06, i równocześnie ignorując uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2014 r., I KZP 14/14, doprowadził do wykonania bezprawnej decyzji tego Sądu, pozwalającej na pozbawienie wolności osoby, której odmówiono dostępu do sądu i prawa do obrony, bardzo ciężko chorej, cierpiącej na nieuleczalną chorobę, której w każdej chwili grozi śmierć.

 

Szczegóły znalazły opis we wniosku skierowanym przeze mnie, jako przedstawiciela ustawowego Pani Danuty M,. Gaszewskiej, o zarządzenie obligatoryjnie przerwy w obywaniu kary pozbawienia wolności, która mogła zostać orzeczona tylko w warunkach celowej bezczynności Prokuratora Generalnego.

W „państwie prawa” taki wniosek, z urzędu, powinien spotkać się z zainteresowaniem organów ścigania. Ponieważ w części jego uzasadnienia zawarte są też zarzuty podniesione wcześniej przeze mnie i Panią Danutę M. Gaszewską w zawiadomieniach kierowanych do Prokuratora Generalnego z dniem 23 i 29 maja 2014 r., wskazujących na „popełnienie przestępstw” przez sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i innych sędziów z obszaru apelacji wrocławskiej.

W państwowopodobnej strukturze, której wyrazicielem stał się Prokurator Generalny, zawiadomienia z dnia 23 i 29 maja br., posłużyły za przyczynę podstępnie przeprowadzonej na polecenie Prokuratora Generalnego i w uzgodnieniu z Prokuratura Apelacyjna w Krakowie operacji zatrzymania Pani Danuty M. Gaszewskiej, a następnie w warunkach zarządzonego braku lekarstw i dostępu do specjalistycznej opieki zdrowotnej, stały się okazją do „przekonwojowania” jej przez trzy Komendy Policji, trzy Areszty Śledcze i „osadzenia” w Zakładzie Karnym w Grudziądzu, w „rygorze zaostrzonym”, gdzie doznała kolejnego już ataku/szoku anafilaktycznego, będącego następstwem braku diety i ostrej dychawicy oskrzelowej.

Bez dostępu do leków, które jej odebrano i do lekarzy, którzy sprawowali do tej pory stałą opiekę medyczną , prawdopodobieństwo wystąpienia trwałych uszkodzeń organizmu, prowadzących do utraty zdolności chodzenia, mówienia, pogłębiającego się paraliżu całego ciała i w końcu śmierci Pani Danuty M. Gaszewskiej, jest bardziej niż prawdopodobne.

 

Tym bardziej, że taki jest finalny cel podjętych za zgodą Prokuratora Generalnego działań.

 

Prokurator Generalny oddając w ręce „zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym” los świadka i pokrzywdzonej Pani Danuty M. Gaszewskiej, oczywiście zadbał, przez swoją intencjonalną bezczynność, także o bezkarność osób podejmujących przestępcze działania, a jednocześnie odebrał skutecznie możliwość odwołania się przez Panią Gaszewską i przez jej przedstawiciela do zasad ujętych w Zaleceniu / Recommendation No. R (98)7 Komitetu Ministrów Rady Europy dla państw członkowskich w sprawie etycznych i organizacyjnych aspektów opieki zdrowotnej w wiezieniu, przyjętych w dniu 8 kwietnia 1998 r. podczas 627 posiedzenia przedstawicieli ministrów.

Wykluczył, nie odpowiadając na zawiadomienia kierowane do jego przedstawicieli, prawo do powołania się Pani Danuty M. Gaszewskiej na inny akt prawny Unii, uzgodniony jako Zalecenie / Recommendation No. (2006)2 Komitetu Ministrów Rady Europy do państw członkowskich Rady Europy w sprawie Europejskich Reguł Więziennych, przyjęte przez Komitet Ministrów w dniu 11 stycznia 2006 r. na 952 posiedzeniu delegatów.

 

W chwili kiedy niniejsze wystąpienie dotrze na adres poczty elektronicznej Prokuratora Generalnego, Pani Danuta M. Gaszewska, zgodnie z wytycznymi prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie p. M. Kuzar-Kot i jej przełożonego prokuratora Janusza Śliwy, który w 2005 r. uniemożliwiając ujawnienie skutków działalności „Operacji Grafit” wystąpił min. przeciwko decyzji Generalstaatsanwaltschat Hamburg domagającej się przyznania Pani Danucie M. Gaszewskiej ochrony policyjnej, będzie dalej pozbawiona leków, dostępu do specjalistycznej opieki medycznej i pożywienia, pozwalającego na kontynuowanie przepisanej przez lekarzy diety bezmlecznej.

Będzie „piła wodę z kranu” i odżywiała się resztkami „placków ryżowych” nabytych w więziennej kantynie.

 

Do postawienia Prokuratorowi Generalnemu zarzutu wymienionego w pkt. 3 niniejszego wystąpienia, upoważnia mnie przede wszystkim treść jego wystąpienia w dniu 24 kwietnia 2014 r. i stanowisko zaprezentowane przez niego w dniu 26 czerwca 2014 r. w trakcie posiedzenia Sądu Najwyższego, poprzedzającego podjecie uchwały w składzie siedmiu sędziów SN o treści już wyżej cytowanej.

W obu przypadkach Prokurator Generalny wykazał się dramatyczną nieznajomością reguł prawa wspólnotowego i linii orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

W szczegółach znalazło to odbicie w pismach kierowanych przez Panią Danutę M. Gaszewską i jej ustawowego przedstawiciela do Prokuratora Generalnego po dniu 25 kwietnia br., na które do dnia dzisiejszego brak jest odpowiedzi.

Prokurator Generalny nie zareagował także na wniosek z dnia 15.07.2014 r. uznając prawdopodobnie, że jest zwolniony z tego obowiązku, po tym jak został poinformowany, że operacja pozbawienia wolności Pani Danuty M. Gaszewskiej w dniu 02.07.2014 r. i będąca w toku operacja pozbawienia jej życia, współprowadzona przez Prokuraturę Apelacyjną w Krakowie, na polecenie Marka Staszaka – prokuratora Prokuratury Generalnej, Edwarda Zalewskiego – Przewodniczącego Krajowej Rady Prokuratury, Jerzego Skorupki – sędziego SA we Wrocławiu, Wiesława Strózika – b. funkcjonariusza WSW/WSI, Sławomira Górnickiego – Z-cy Dyrektora Departamentu Postępowań Przygotowawczych PG, Andrzeja Matejuka b. Komendanta Głównego Policji i innych, znajduje się w stadium końcowym.

 

W miejsce opisu dalej pogłębianych źródeł uzasadnienia zarzutu postawionego w pkt. 3 niniejszego wystąpienia, należy generalnie wskazać na potrzebę przyswojenia sobie w oryginale treści wymienionych w tym punkcie przepisów i całości postanowień Decyzji Ramowej Rady 2001/220/WSiSW wraz z pełnym tekstem Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE.

Zawarte są tam odpowiedzi na pytania dotyczące przestępczego celu praktykowanego generalnie przez organy prokuratury procesu „stygmatyzacji”, „kryminalizacji” i „wiktymizacji” ofiar, któremu, na drodze „karnoprocesowej”, towarzysza stany planowo i odgórnie zalecanej bezczynności, przechodzącej w stany gwarantowanej bezkarności – „odwracane śledztwa” i „areszty wydobywcze” to tylko zbyt łatwo dostrzegane przykłady – ze strony jednostek organizacyjnych prokuratury reprezentowanej przez Prokuratora Generalnego – czyli przez nikogo, zamykające ofiarom przestępstw drogę do wszczęcia procedury „sprawiedliwości naprawczej” i uzyskania dostępu do profesjonalnie zabezpieczonej, a przez przepisy wspólnotowe i konwencyjne gwarantowanej, ochrony praw ofiary przestępstwa i członków jego najbliższej rodziny.

 

Ponawiając zatem w pkt. 4 zarzut działania Prokuratora Generalnego in concreto przeciwko postanowieniom Dyrektywy PE i Rady 2012/29/UE i przepisom Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r., a tym samym wyrokom i uchwałom TSUE, ETPCz oraz Sadu Najwyższego, mam na myśli stronnicze i autorskie wystąpienie Prokuratora Generalnego przeciwko postanowieniom Dyrektywy zawartym w pkt. 9, 19, 22, 25, 34, 37, 40, 41, 46, 48, 52, 53, 54, 55, 56, 58, 61, 63, 66 oraz w art. 1, art. 2 pkt 1 lit. a, lit. d, art. 3 pkt 1, art. 8 pkt 5, art. 9, art. 10 pkt 1, art. 11 pkt 4, art. 13, art. 14, art. 15, art. 18, art. 20, art. 22, art. 23 pkt 2 lit. b i lit. c, art. 25, art. 31.

 

Wskazując na obowiązek państwa polskiego i reprezentujących go organów administracji państwowej stosowania bezpośrednio przepisów wspólnotowych i konwencyjnych, zapisany w tekście Konstytucji i w aktach stowarzyszeniowych, zarzucam Prokuratorowi Generalnemu in concreto podejmowanie działań wymierzonych przeciwko Zaleceniu / Recommendation No (2002) 2 z dnia 19 stycznia 2000 r. i Zaleceniu / Recommendation No (2008)2 z dnia 6 lutego 2008 r. oraz przeciwko wyrokom Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a w szczególności wyrokowi ETPCz z dnia 17 października 2006 r., skarga nr 52967/99, wyrokowi Wielkiej Izby ETPCz z dnia 3 października 2006 r., skarga nr 543/03, § 32, wyrokowi Czwartej Sekcji ETPCz z dnia 3 listopada 2009 r., skarga nr 11300/03, wyrokowi Czwartej Sekcji ETPCz z dnia 19 maja 2009 r., skarga nr 18353/03 oraz występowanie przeciwko uchwałom składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 r. , sygn. akt I KZP 19/13 i z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I KZP 14/14.

 

W tym stanie rzeczy, wobec bezczynności Prokuratora Generalnego co do zasady, względnie pozorowania przez niego czynności procesowych, sprowadzanych celowo do sprzecznych z obowiązującym prawem decyzji, skutkujących nie uzasadnionym upływem czasu w sytuacji, w której jednocześnie podejmowane są z jego udziałem działania niezgodne z prawem, mające doprowadzić do pozbawienia Pani Danuty M. Gaszewskiej dostępu do sądu w ogóle – w rozumieniu art 6 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. – i wywołania u niej na stale zmian chorobowych organizmu, mogących nagle doprowadzić do jej śmierci, niniejsze wystąpienie, korzystając z udzielonego mi pełnomocnictwa, kieruje w pierwszym rzędzie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i do Ministra Sprawiedliwości.

 

Ze względów formalnych, niniejsze zawiadomienie zostanie także niezwłocznie przekazane na adres poczty elektronicznej Prokuratora Generalnego. W tym jednak przypadku, bez oczekiwania jednak z mojej i Pani Danuty M. Gaszewskiej strony, na zajęcie przez niego, albo w jego imieniu np. przez prokuratora Sławomira Górnickiego – o nim wcześniej w tekście niniejszego zawiadomienia – w sposób procesowy, tzn. w terminie, stanowiska wobec stawianych w zawiadomieniu zarzutów.

Nie spodziewam się, ze dostrzeże on swoja role jako osoby aktywnie uczestniczącej w realizacji przykładowo wskazanych wyżej czynów przestępczych i zachowań jawnie bezprawnych, dla której charakterystyki właściwa definicje w „teoretycznie istniejącym państwie prawa” zlokalizowano w zapisie art. 18 § 3 in fine kk, uznając, ze „odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego niepopełnienie”.

 

Prokurator Generalny ma szczególny obowiązek sprzeciwienia się „praniu brudnych pieniędzy”, „drenażu krajowego rynku kapitałowego”i nie mniej szczególnie jest przez ustawy zobowiązany do przestrzegania uchwal składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, będących uzupełnieniem prawa wspólnotowego i konwencyjnego, w postaci jw.

 

Zamiast tego obserwować można narastający pozaustawowy proces kreowania dewiacji „karnoprocesowych”, jak „odwracane śledztwa” i „areszt wydobywczy”, zezwalających na ukierunkowaną „stygmatyzację” ofiar przestępstwa, często prowadzącą również do fizycznej likwidacji tych ofiar, które występując jako świadkowie i pokrzywdzeni, stają się zagrożeniem dla dalszego istnienia coraz bardziej profesjonalnie działających grup przestępczych, kontrolowanych przez „międzynarodową przestępczość”, w szeregach których prawie zawsze występują krajowi sędziowie i prokuratorzy, lub członkowie ich rodzin.

 

Andrzej M. Czyżewski

 

b. Minister ds. Informacji Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie

b. Członek Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie

 

  • Ustawa o informatyzacji z dnia 10 stycznia 2014 r. (Dz. U.z 2014 r. poz. 183)
  • Postanowienie NSA z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 447/11

Czy obywatel może doprowadzić do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego?

Scan_Doc0152

Bez kategorii

Wprowadzenie prawa w szkołach jest niezbędne bo władzę mają zbrodniarze

IMG_0105

 

Prawa człowieka – koncepcja, według której każdemu człowiekowi przysługują pewne prawa, których źródłem obowiązywania jest przyrodzona godność ludzka. Prawa te mają charakter:

  • powszechny – obowiązują na całym świecie i przysługują każdemu człowiekowi
  • przyrodzony – przysługują każdemu od chwili urodzenia
  • niezbywalny – nie można się ich zrzec
  • nienaruszalny – istnieją niezależnie od władzy i nie mogą być przez nią dowolnie regulowane
  • naturalny – obowiązują niezależnie od ich potwierdzenia przez władzę państwową
  • niepodzielny – wszystkie stanowią integralną i współzależną całość

Międzynarodowa encyklopedia prawa publicznego podaje, że prawami człowieka są te wolności, środki ochrony oraz świadczenia, których respektowania właśnie jako praw, zgodnie ze współcześnie akceptowanymi wolnościami, wszyscy ludzie powinni móc domagać się od społeczeństwa, w którym żyją. Prawo jednego człowieka kończy się tam, gdzie zaczyna się prawo innego człowieka.

Artykuł 1. Powszechnej deklaracji praw człowieka:

Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Prawa_cz%C5%82owieka

 

Prawa człowieka to podstawowe normy przysługujące każdemu z nas wynikające z samego faktu bycia człowiekiem np.: prawo do życia, wolność słowa, wolność zrzeszania się, czy prawo do edukacji. Prawa człowieka są takie same dla wszystkich ludzi bez względu na rasę, płeć, orientację seksualną, wyznanie, pochodzenie etniczne, społeczne, narodowe czy przekonania polityczne. Prawa człowieka są niepodzielne i powszechne dla wszystkich ludzi. Są fundamentem demokracji, społeczeństwa obywatelskiego, wolności, sprawiedliwości oraz pokoju.

http://amnesty.org.pl/prawa-czlowieka.html

 

Marek Nowicki, Czym są prawa człowieka?

Wiedza o prawach człowieka jest dyscypliną lokującą się gdzieś pomiędzy filozofią, a zwłaszcza etyką, licznymi gałęziami prawa i naukami politycznymi. W swym współczesnym kształcie powstała ona po II wojnie światowej, choć korzeni jej można poszukiwać w starożytności, średniowieczu, a zwłaszcza w myśli Oświecenia. Prawa człowieka nie były przedmiotem badań ani nauczania w świecie komunistycznym, choć sama ta zbitka słów, opatrzona przymiotnikiem „socjalistyczne”, zaczęła pojawiać się w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, zaciemniając i celowo rozmywając nośne, napływające z Zachodu idee, określane u nas mianem „burżuazyjnych praw człowieka”. W latach dziewięćdziesiątych nastąpiło w Polsce szybkie upowszechnienie koncepcji praw człowieka, nie sposób jednak w kilka lat odrobić półwiekowego opóźnienia w rozwoju świadomości społecznej, zwłaszcza, że i inne pośrednio tylko z prawami człowieka związane terminy, jak demokracja, lewica, prawica itp., których sens wypaczyła najpierw PRL-owska ideologia, a później politycy okresu transformacji ustrojowej, budzą liczne nieporozumienia.

Prof. Wiktor Osiatyński, Historia i filozofia praw człowieka

Prawa człowieka to jedno z najmłodszych pojęć w słowniku polityki i społeczeństw. Od pewnego czasu są jednak niepowtarzalną wartością społeczną i polityczną. Stały się ważnym kryterium oceny działalności władz, a nawet konstytucji i przepisów prawa. Prawa człowieka są uzasadnieniem ruchów opozycyjnych i rewolucyjnych. Bywają programowym celem rządów. Są istotnym elementem polityki międzynarodowej. Prawa człowieka są to powszechne prawa moralne o charakterze podstawowym, przynależne każdej jednostce w jej kontaktach z państwem. Pojęcie praw człowieka opiera się na trzech tezach: po pierwsze, że każda władza jest ograniczona; po drugie, że każda jednostka posiada sferę autonomii, do której nie ma dostępu żadna władza; po trzecie, że każda jednostka może się domagać od państwa ochrony jej praw.

http://www.hfhr.pl/publikacje/czym-sa-prawa-czlowieka/

 

Prawa człowieka w Polsce – prawa człowieka ustanowione są w rozdziale II Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (1997) i gwarantowane przez liczne konwencje międzynarodowe. Mimo to, międzynarodowe organizacje zajmujące się ich ochroną zgłaszały ich naruszenia, dokonywane zwłaszcza przez szeroko pojęte służby bezpieczeństwa.

Polska konstytucja zapewnia poszanowanie praw człowieka oraz praw obywatelskich:

  • Art. 30. Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.
  • prawo do wolności (art. 31)
  • równości wobec prawa oraz zakaz dyskryminacji (art. 32)
  • równość wobec prawa ze względu na płeć (art. 33)
  • prawo do posiadania obywatelstwa polskiego – dla potomków obywateli polskich (art. 34)
  • wolność zachowania tożsamości i języka mniejszości narodowych (art. 35)
  • prawo obywateli do opieki poza granicami kraju (art. 36)
  • prawną ochronę życia (art. 38)
  • wolność od poddawania eksperymentom naukowym bez zgody (art. 39)
  • wolność od tortur, nieludzkiego i poniżającego traktowania oraz karania i stosowania kar cielesnych (art. 40)
  • wolność i nietykalność osobista (art. 41)
  • prawo do obrony (art. 42)
  • prawo do rzetelnego procesu (art. 45)
  • prawo do prywatności (art. 47)
  • prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami (art. 48)
  • prawo do nienaruszalności mieszkania (art. 50)
  • prawo do ochrony danych osobowych (art. 51)
  • wolność poruszania się po kraju, wyjazdu i powrotu (art. 52)
  • wolność wyznania i poglądów (art. 53-54)
  • wolność do gromadzenia i zrzeszania się (art. 57-59)
  • prawo do równego dostępu do służby publicznej (art. 60)
  • prawo do informacji publicznej (art.61)
  • prawo wyborcze, rozumiane jako czynne prawo wyborcze dla obywateli (art. 62)
  • prawo petycji (art. 63)

ZBIÓR ZASAD ETYKI ZAWODOWEJ SĘDZIÓW

Zbór Zasad Etycznych Prokuratora

 

Międzynarodowe Pakty Praw Człowieka – zbiorcza nazwa dla dwóch umów międzynarodowych uchwalonych przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 16 grudnia 1966 roku:

Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych

Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych

Szerzej:

  • Powszechna Deklaracja Praw Człowieka (1948 r.) (Universal Declaration of Human Rights)
  • Międzynarodowe Pakty Praw Człowieka (1966 r.) (The International Covenants on Human Rights)
  • Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (1950 r.) (The European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms)
  • Europejska Karta Socjalna (1961 r.) (The European Social Charter)
  • Amerykańska Deklaracja Praw i Obowiązków Mężczyzn (1948 r.) (The American Declaration of the Rights and Duties of Men)
  • Amerykańska Konwencja Praw Człowieka (1969 r.) (The American Convention on Human Rights)
  • Afrykańska Karta Praw Człowieka (1981 r.) (The African Charter on Human and Peoples’ Rights)
  • Arabska Karta Praw Człowieka (1994 r.) (The Arab Charter of Human Rights)

Prawo międzynarodowe

  • Art. 11 ust. 1 Powszechna Deklaracja Praw Człowieka stanowi, że:Każdy człowiek oskarżony o popełnienie przestępstwa ma prawo, aby uznawano go za niewinnego dopóty, dopóki jego wina nie zostanie mu udowodniona zgodnie z prawem podczas publicznego procesu, w którym miał wszystkie gwarancje konieczne dla swojej obrony;
  • art. 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych przewiduje, że:Każda osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa ma prawo być uważana za niewinną aż do udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą;
  • art. 6 ust. 2 Europejska Konwencja Praw Człowieka potwierdza, że:Każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą.

 

Prawda materialna

Art. 2 § 2 KPK

Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne.

Swobodna a dowolna ocena dowodów

Komentarz do art. 7 KPK

Art. 7 KPK formułuje jedną z podstawowych zasad procesu karnego, nazywaną zasadą swobodnej oceny dowodów.

Zgodnie z tym przepisem każdy organ tego postępowania, a zatem zarówno sąd, jak i prokurator lub inny organ postępowania przygotowawczego, zobowiązany jest oceniać wszystkie zebrane w sprawie dowody nie tylko przy wykorzystaniu wiedzy oraz doświadczenia życiowego, ale przede wszystkim zasad logiki (prawidłowego rozumowania). Jako że zasada swobodnej oceny dowodów odnosi się do „organów postępowania”, to powinna być stosowana na każdym jego etapie, od wszczęcia postępowania przygotowawczego aż do wyrokowania, w tym także w postępowaniach incydentalnych.

Sformułowanie przez ustawodawcę zasady swobodnej oceny dowodów nie jest tożsame z dowolnością tej oceny. Nie dość bowiem, że powinna się ona opierać o wszechstronną analizę wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów (doświadczenie życiowe, wiedza oraz zasady logicznego myślenia), to następnie konieczne jest jej przekonywujące uzasadnienie, w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną (pamiętać należy, iż – co do zasady – postępowanie sądowe jest dwuinstancyjne, a zatem z założenia każda decyzja procesowa podlega zaskarżeniu). W efekcie tak przeprowadzonej oceny dowodów sąd, prokurator lub inny organ zobowiązane są dokonać ustaleń faktycznych na podstawie tych dowodów, które uznali za wiarygodne, nie zaś tych, którym odmówili wiary. W przeciwnym razie, dokonane przez nich ustalenia faktyczne nie mogą korzystać z ochrony o której mowa w art. 7 KPK (fakty ustalane są bowiem na podstawie określonych dowodów, nie zaś odwrotnie).

Swobodne przekonanie sędziowskie (lub innego organu postępowania), wynikające z treści art. 7 KPK, pozostaje pod ochroną prawa procesowego, gdy zostało powzięte na podstawie wszystkich ujawnionych dowodów i przy respektowaniu zasad logiki, doświadczenia życiowego oraz wiedzy, a następnie poprawnie uzasadnione. Wnioskując zatem a contrario, jeżeli orzeczenie:

– zostało wydane w oparciu o jedynie część dowodów lub też na podstawie dowodów szczątkowych lub nieujawnionych w toku postępowania,

– nie uwzględnia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego,

– nie stanowi efektu uwzględniania okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (podejrzanego),

– pomija zasady logicznego, prawidłowego rozumowania,

– nie zostało przekonywująco uzasadnione,

wówczas, jako błędne i oparte o dowolną ocenę dowodów, nie może się ostać.

W takim wypadku sąd odwoławczy obowiązany jest, po przeprowadzeniu kontroli odwoławczej, uchylić takie orzeczenie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania, a jeśli pozwalają na to zebrane w sprawie dowody, orzec odmiennie co do istoty sprawy (np. uniewinnić oskarżonego, który został skazany przez sąd I instancji) – w kwestii uprawnień sądu odwoławczego porównaj art. 437, 439 i 440 KPK.

Określona w art. 7 KPK zasada swobodnej oceny dowodów jest ściśle powiązana z innymi przepisami KPK, a przede wszystkim z:

– art. 2 § 2 (zasada prawdy materialnej),

– art. 4 (zasada obiektywizmu),

– art. 5 § 2 (zasada in dubio pro reo),

– art. 8 (zasada samodzielności jurysdykcyjnej),

– art. 410 (zasada bezpośredniości).

 

Art. 233. § 1. KPC (Swobodna ocena dowodów przez sąd)

Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Podobne rozumowanie oceny dowodów zawarte jest w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Standardy pozwalające na swobodną ocenę dowodów, która nie jest oceną dowolną. Istnieje zawsze obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej. Istotna jest rzetelność i prawdziwość dokumentów. Nie może być oceny dowolnej lub domniemanej.

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WsiSW:

http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=uriserv:OJ.L_.2012.315.01.0057.01.POL

Zawarte w niej sąmin odpowiedzi co do praw pokrzywdzonego i pozycji procesowej w postępowaniu karnym. Seremet & Co od trzech lat ukrywają przed TZW. opinią społeczną, że ten akt prawa międzynarodowego jest wiążący i nadrzędny w stosunku do krajowych regulacji – przyznał to już w 1992 r. TK w wyroku K 14/91, OTK – 1992, cz.1, poz. 7 i zostało zapisane w Konstytucji:

Art. 7.

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Art. 9.

Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego.

Art. 91.

  1. Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.
  2. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
  3. Jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

 

 

Koordynator Grupy Lokalnej Amnesty International Jelenia Góra

Grzegorz Niedźwiecki

cdn.

W następnym odcinku wzór pozwu przeciwko Skarbowi Państwa o naprawienie szkody i zadośćuczynienie finansowe. Należy się tego wszystkiego uczyć, rozpowszechniać i dążyć do postawienia zbrodniarzy przed Trybunałem Stanu. Trzeba piętnować zło i kategorycznie się temu przeciwstawiać. To kaci powinni zbankrutować psychicznie i fizycznie od wydłużonej pracy. Nie ma więźniów politycznych. Są niesłusznie skazani. Trzeba obnażać katów i wzruszać sfingowane procesy, wyroki wydane bez przyczyny. Amnestię to wprowadził Hitler jak brakowało mu żołnierzy. Amnestia to nie uniewinnienie. Trzeba składać masowe skargi, wnioski, zażalenia, odwołania, sprzeciwy i zawiadomienia do wszelkich organów, to się nauczą psychopaci szacunku do uczciwego człowieka. Takiej stalinowskiej patologii władzy, takiej imitacji obrońców, takiego barbarzyństwa wymiaru niesprawiedliwości nie było nawet w PRL. Trzeba jednoczyć się i nagłaśniać zło w mediach. Trzeba domagać się wprowadzenia lekcji prawa w szkołach – przecież to takie niezbędne i korzystne społecznie – któż powie nie.

Bez kategorii

Prawa człowieka: "Cudze ganicie, swego nie znacie. Sami nie wiecie, co posiadacie"

 

W Polsce nie ma obecnie wojny. Jest nie tylko ocet na półkach. Nie znaczy, że jest dobrze. Świadczy o tym statystyka. 3 mln Polaków „wybito” w d…kracji.

 

Wolność krzyżami się mierzy

Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Władze jednak uprawiają prywatę.

Dla mnie temat bezprawia w prawie jest bliski. Przedstawiam Państwu relację z mojego pobytu w Warszawie. Trzy dni, w których działo się tak wiele.

 

IMG_0001

1. Konferencja dotycząca powołania Obywatelskiego Instytutu Konstytucyjnego – Sąd nad Sędziami, Urzędnikami i Przedstawicielami Władz – 21 maja 2015r. Sala kolumnowa Sejmu RP.

IMG_0007

WSTĘP

Żyjemy w czasach systemowego łamania Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Polega to na uporczywie utrzymującym się prymacie PRL-owskiej doktryny prawnej nad Konstytucją – to rutyna postępowania, rodem z PRL, nigdy nie zmieniona …

Z tego stanu wynika tysiące niesprawiedliwości, krzywd i absurdów prawnych. Moralność i etyka zostały wyparte z życia publicznego.

To więcej niż kryzys, to zapaść Wymiaru Sprawiedliwości i kultury prawnej. Sędziowie odmawiają stosowana przepisów Konstytucji. To stan patologiczny.
System kontroli i oceny pracy Sędziów, Urzędników, Prokuratorów, Polityków praktycznie nie istnieje.


Sprzeciwiamy się takiemu bezprawiu.

W czasach gdy istotą nowoczesnego społeczeństwa jest wypieranie religii, moralności i etyki z życia publicznego i prawnego, Konstytucja, a ściślej, zawarte w niej relacje: „wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela” do Rzeczypospolitej” stanowi ostatnią legalną możliwość przeciwstawienia się bezprawiu.


Wierzymy, że przywrócenie Konstytucji to nie tylko odwrót od bezprawia, obecnego stanu doktrynalnego pomijania przepisów Konstytucji – to przede wszystkim najlepszy sposób na uzdrowienie mechanizmu regulującego życie publiczne, gospodarcze, polityczne – uzdrowienie polskiego, sprawnego Państwa i: powrót zaufania.

W tym celu:

  1. Przystępujemy do powołania Grupy Inicjatywnej „GI” w celu powołania Obywatelskiego Instytutu Konstytucyjnego – Sąd nad Sędziami, Urzędnikami i Przedstawicielami Władz, OIK – SnSUPW. Pomysłodawcą i autorem idei jest Waldemar Deska.

  2. Zabiegać będziemy też o powołanie Ruchu Społecznego wokół OIK – SnSUPW

IMG_0005IMG_0009

Z zaproszenia skorzystało kilkadziesiąt osób indywidualnych i grup społecznych przybyłych z różnych zakątków kraju. Były to osoby często znane z internetowych przekazów, o różnych przekonaniach politycznych i światopoglądowych. Nie będę wymieniał nazwisk, ale zdarzały się przypadki w wypowiedziach odbiegania od meritum spotkania i prowadzenia emocjonalnej kampanii reklamowej.

http://press.warszawa.pl/konferencja-sad-nad-sedziami-urzednikami-i-przedstawicielami-wladz/

IMG_0021

https://www.youtube.com/watch?v=SctbVv8fHDQ

Warto tą inicjatywę wesprzeć i pociągnąć dalej. Kto szuka ten znajdzie.

https://www.facebook.com/pages/S%C4%85d-nad-S%C4%99dziami-Urz%C4%99dnikami-i-Przedstawicielami-W%C5%82adz/1064628393566662

2. Zwiedzanie Muzeum Powstania Warszawskiego przy ul Grzybowskiej 79 w Warszawie – 22 maja 2015r. w godzinach porannych.

IMG_0051

Nie chcę się rozwodzić na temat historii Powstania Warszawskiego, wszystko można przeczytać w Internecie. Przytoczę tylko epilog filmu obrazowego jaki tam obejrzałem.

IMG_0049

W roku 1939 było w Warszawie 1.300 tys. mieszkańców. W roku 1944 było już tylko 900 tys. mieszkańców. W obrębie ruin Powstania Warszawskiego ostało się tysiąc mieszkańców.

 

IMG_0045

3. Manifestacja pod Ministerstwem Finansów w Warszawie – Stop bandyctwu skarbowemu! – 22 maja 2015r. od godz. 12.00 przed budynkiem przy ul. Świętokrzyskiej 12. Inicjator – Niepokonani 2012.

 

IMG_0071IMG_0077

Prowadzącym był Adam Gizicki. Udział w proteście wzięło kilkadziesiąt osób z całego kraju dyskryminowanych przez Urząd Skarbowy, ZUS, Urząd Celny, urzędy pracy i inne instytucje państwowe. Były też dwie głośne tzw. karetki pogotowia z protestującymi ratownikami. Głos w dyskusji zabrali min.:

Senator Grzegorz Wojciechowski w imieniu prezydenta elekta Andrzeja Dudy,

Stanisław Kujawa – prezes firmy NEXA,

Paweł Tanajno – kandydat na Prezydenta RP,

Paweł Zydorczuk – Obywatelska RP.

IMG_0073IMG_0075

Po dwóch godzinach manifestacji organizatorzy zebrali od uczestników i zanieśli Ministrowi Finansów różnepetycje, skargi i wnioski.

IMG_0074IMG_0079

https://www.youtube.com/watch?v=H48kq3_ksG4

IMG_0081

4. Obrady Walnego Zgromadzenia Amnesty International – 23 maja 2015r. Krótko po godz. 12.00 (poprzedzone konsultacjami) Akademia Sztuk Pięknych, ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 37/39.

5. Uroczystości z okazji 25 lecia Amnesty International w Polsce – od godz. 19.00 w Narodowej Galerii Sztuki – Zachęta przy Placu Małachowskiego 3, w Sali Multimedialnej.

IMG_0089

Obrady otworzyła Draginja Nadaždin, Dyrektorka. Wyjątkowym gościem tegorocznego Walnego Zgromadzenia był Steve Crawshaw, Director, Office of the Secretary General, AI.

IMG_0095

Amnesty International w Polsce liczy ponad cztery tysiące członków. Na te szczególne wydarzenia zostało zaproszonych wielu z nich. We wstępnych konsultacjach Walnego Zgromadzenia wzięło udział około dwudziestu pięciu członków. W Walnym Zgromadzeniu decydowało 47 mandatariuszy – licząc głosy.

 

IMG_0098

Z demokracją można się nie zgadzać, ale trzeba ją uszanować. Wybory odbyły się jednak w sposób dziwny. Na listach kandydatów pierwotnie nie uwzględniono wszystkich zgłoszonych chętnych. Gros stanowili młodzi prawnicy, niektórzy pracujący w sejmie. Nie usłyszałem od kandydatów przy ich prezentacji zbyt wielu realnych, materialnych, fizycznych dokonań w zakresie obrony praw człowieka. Do komisji rewizyjnej uznano wstępnie dwie kandydatury, a potrzeba było minimum trzy. Wyrywał się jeden aspirant z sali, a okazało się, że dokooptowano dwie osoby. Aspirant przegrał oczywiście. Głosy z urny liczyła „komisja skrutacyjna” na zewnątrz. Zastanawiają metody samo zgłaszania się kandydatów i ich argumentacja. Zastanawia powód i cel funkcyjności. Zastanawia rotacyjna zmiana poszczególnych funkcji niektórych aktywistów. Rozwinę to trochę.

Na konsultacjach przedwyborczych poruszone były cztery tematy, w tym – Obrońcy praw człowieka. W grupach dyskusyjnych wyciszano głosy pytające o niezauważanie problemów dyskryminacji w Polsce. W kampanii Amnesty International realizuje się program globalny, rzekomo narzucony z Londynu. Widzi się łamanie praw człowieka na Białorusi, Ukrainie, w Nigerii, w Maroku, w Syrii, w Iranie… Z należną czcią kreuje się białoruskiego więźnia politycznego Alesia Bialackiego. Można więc widzieć zło. Pytanie zatem czy to uczciwe skupianie się jedynie na sprawach zewnętrznych, czy odwracanie uwagi od własnego podwórka? Czy to etyczne? Patrz powyższe wizytacje. Ten kraj szybko można by umoralnić. Trzeba jednak trochę więcej szczerego wolontariatu i odwagi. Stanięcia po właściwej stronie. Zdjęcia okularów słonecznych. Nie trzeba radykalizmu. Trzeba werbalnego apelowania. Realnego naprawiania naszego domu.

IMG_0094IMG_0105

Teorii dużo, praktyki mało. Przykład. Zarząd Amnesty International Polska przeforsował rozszerzenie zakresu zajęć stowarzyszenia o działalność gospodarczą, w charakterze sklepu internetowego. Chodzi oczywiście póki co o akcesoria, emblematy, koszulki AI, przedmioty reklamowe itp. Przewidywany dochód jest niewielki, około 20 tys. zł, ale pytanie, czy zaangażowanie się w tym kierunku nie wyhamuje działalności charytatywnej organizacji. Biznes to nie filantropia. Myślę, że więcej działań praktycznych przyniosłoby większe efekty i większy dochód, choćby ze składek napływających, zachęconych wsparciem członków. Ufam, że sklep to będzie obowiązek dodatkowy, uboczny, absorbujący niewielką ilość członków.

IMG_0112

W uroczystościach z okazji 25 lecia Amnesty International Polska w galerii Zachęta udział wzięło z dwieście osób, w tym wielu polityków – liberalnej opcji. Były występy, uściski i dobra konsumpcja. Brakowało prawdy.

 

IMG_0122

 

11111111111111111111111111

 

Dla mnie temat bezprawia w prawie jest bliski. Polecam Państwu moje wikileaks:

 

http://3obieg.pl/podmioty-walczace-z-bezprawiem-w-prawie


 

Były prezes Ruchu Ochrony Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją

Członek Niepokonani 2012

Członek Ruchu Oburzonych

Koordynator Grupy Lokalnej Amnesty International Jelenia Góra

Grzegorz Niedźwiecki – socjolog

Bez kategorii

Przestępca Prokurator Komorowskiego

3

Jelenia Góra, dnia 18 maja 2015 r.

Grzegorz Niedźwiecki

ul. Działkowicza 19

58-506 Jelenia Góra

dotyczy III Dsa 113/14/JG

Prokurator Apelacyjny we Wrocławiu

za pośrednictwem

Prokuratora Okręgowego w Jeleniej Górze

Skarga/doniesienie

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Michał Korczycki nie dopełnił obowiązku służbowego, poświadczył nieprawdę (delikatnie mówiąc) i nadużył prawa w lakonicznej wypowiedzi wysłanej mi pismem z dnia 14 maja 2015 r.

Po pierwsze celowo nie odczytał mojego przedsądowego wezwania z dnia 21 kwietnia 2015 r. jako kontynuacji wniosku o wznowienie postępowania 1 Ds. 496/14 i zaniechał tego, aby nie ustosunkować się do tego w formie postanowienia.

Po drugie skłamał, iż przedstawiona przeze mnie „ekspertyza” nie jest dowodem pozwalającym na zakwestionowanie ustaleń poczynionych w ramach wcześniej toczących się postępowań. Kłamał, ponieważ właśnie ośmieszenie braku takiej ekspertyzy, zaniechania wykonania jej przez Prokuraturę Rejonową w Jeleniej Górze jest podstawą do wznowienia postępowania ws stworzenia fałszywego dowodu i podstawą do złożenia aktu oskarżenia przeciwko Mieczysławowi Ligęzie z art. 235 kk. Może pan Prokurator Korczycki zrobił studia bez szkoły podstawowej, ale dowód dołączony do aktu oskarżenia z dnia 31 maja 2007 r. (k. 8 akt sprawy II K 467/07) nie jest wydrukiem ze strony internetowej http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/. Ekspertyza informatyczna biegłego sądowego z BDW Consulting to potwierdziła. Tupetem jest pisanie, iż sam powołany przez Pana „ekspert” podkreślił, iż ostateczna ocena przydatności sporządzonej przez niego „ekspertyzy” dla dokonywania ustaleń faktycznych w postępowaniu karnym należy do organów powołanych do ścigania przestępstw i jednocześnie olewanie sobie przepisu art. 2 kpk. To manipulacja. Cały zresztą cytat jest przekłamany, pominął też słowo zleceniodawcy. Czemu mają służyć w ogóle użyte cudzysłowie? Zaniżeniu wartości. Analiza k. 8 akt sprawy II K 467/07 podważa zasadność umorzenia dochodzenia sprawy 1 Ds. 496/14. Ekspertyza udowodniła bowiem, że karta ta jest fałszem materialnym. Może pan Prokurator ma inne ustalenia, ale nie ujrzały one jeszcze światła dziennego. Brak nadzoru pozwala Panu łgać o braku nowych okoliczności podważających zasadność podjętych decyzji procesowych i migać się od pracy, służby. Kwituje Pan wszystko ogólnikami, a gdzie ta zasadność, merytoryka? Ja dokonałem ustaleń faktycznych, a prokuratorzy i sędziowie, a zwłaszcza oskarżyciel prywatny (na nim ciąży obowiązek udowodnienia winy – onus probandi) nie wykazali żadnych ustaleń. Nie przedłożyli żadnych wiarygodnych dowodów.

Nie prawdziwe ustalenia widać decydują o utrzymaniu w mocy stalinowskich wyroków tylko niespotykana korupcja organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. O internowaniu mnie na pół roku nie zdecydował czyn zabroniony, bo takiego nie było, tylko widzi mi się przestępców w togach. Bezczelność współczesnego państwa w państwie ukształtowanym sobie prawem, procedurami, pseudo regulaminem i właściwościami przekroczyła wszelkie reżimy. Jest Pan przestępcą pokroju Fajga Mindla Panie Michale Korczycki a nie prokuratorem. Jest Pan gangsterem, bo kryje Pan przestępstwa fałszu materialnego. Nie są to słowa obraźliwe. Wykazałem to, wykonałem robotę za Pana. Nikt nigdy mi nie udowodnił i nie udowodni zbrodni z art. 212 § 2 kk. Zbrodni – oceniając skalę tortur. Możecie mnie zabić, piekło was spotka. Jesteście zwierzętami nie ludźmi. Ukrytymi za koneksjami, pieczątkami i ZOMO. Gracie na zmęczenie i przedawnienie, a potem powiecie że ja przez dziesięć lat wykorzystałem wszelkie środki zaskarżenia. Zbrodniarze nie muszą czekać do „alibi” proceduralnego. Zbrodniarze mogą mnie już zamknąć na pół roku lub na dożywocie. Przyrodzoną i niezbywalną godność człowieka ma Pan w d… Powinien Pan być klawiszem w więzieniu a nie tuszem przestępstw. Za ten terroryzm własne dzieci się kiedyś Pana wyprą. Ludzie już tą perfidię widzą.

Na koniec jeszcze raz opinia prawna i wnioski końcowe:

W ocenie eksperta zaprezentowany dokument nie posiada żadnych, niepodważalnych cech mogących stanowić, że zaprezentowana w nim treść pochodzi ze strony internetowej i została na niej opublikowana. /…/ W ocenie eksperta przedmiotowy skan dokumentu nie daje podstaw aby uznać go za:

  • pochodzący ze strony internetowej (jakiejkolwiek)

  • świadczący i wskazujący autora treści oraz ewentualnej publikacji internetowej

  • wskazujący konkretną stronę (adres internetowy), z której została zaczerpnięta jego treść

ekspertyza1ekspertyza12ekspertyza13ekspertyza14

Proszę wykazać, że dysponował Pan tą ekspertyzą i że nie jest to okoliczność nowa, albo wykonać EKSPERTYZĘ podważającą ekspertyzę Mariusza Czarneckiego i udowadniającą, że dowód Mieczysława Ligęzy z artykułem „Nie kupujcie auta u Ligęzy” (k. 8 akt sprawy II K 467/07) jest wydrukiem ze strony internetowej http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/, a sprezentuję Panu nissana Note.

Trzeba mieć nieprawdopodobny poziom inteligencji, żeby przez dziewięć lat nie umieć napisać jednego zasadnego zdania co ustalono? Ustalono, nie zaklepano. Min art. 16 kpk się kłania. Prokurator też mówi szyfrem. Pan Prokurator Michał Korczycki pracuje w Dziale Nadzoru. Złośliwy kameleon potrzebował miesiąc czasu na napisanie próżnej powiastki. Faktycznie, właściwy człowiek na właściwym miejscu.

Zasadność – słuszność czegoś dowiedziona odpowiednimi argumentami. Bezczynność nie jest czynnością.

Co się z tymi funkcjonariuszami porobiło? Przedłożona ekspertyza przesądza niezbicie o niewinności Grzegorza Niedźwieckiego i wykazała niedopuszczalność wykorzystania spreparowanego dowodu oskarżyciela (patrz art. 168a i 169 kpk). Osiem lat funkcjonariusze kompromitują się kartką papieru oskarżyciela. Jest różnica między obiektywną rzeczywistością a urojeniami. W związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia (art. 540. § 1 pkt 1) kpk). To są nowe, jedyne, fundamentalne fakty, które nie były brane pod uwagę. Bierność prokuratora w tej sytuacji (art. 10 § 2 kpk) jest współudziałem w represjach. To jest jawne, świadome barbarzyństwo. Złożę pozew o odszkodowanie od Skarbu Państwa, może nie o milion złotych a o 100 tysięcy. Mam już nawet prawników. Możecie głupa rżnąć, ale dam wam trochę pracy.

Grzegorz Niedźwiecki

http://socjolog61.neon24.pl/post/122491,przestepcy-w-togach

Bez kategorii

Kat i ofiara

sąd okręgowysąd rejonowy

Nie ma wojny w Polsce, nie ma Niemców pod bronią, nie ma Ruskich okupantów, a jest źle. Człowiek powinien w demokratycznym kraju zająć się pracą, domem, ogrodem, w weekend jechać z dziećmi na wycieczkę. Powinien mieć czas na kawę, książkę i spacer. Powinien mieć spokój i myśleć o urlopie. Obiecywali nam to w szkole i przy pierestrojce. Niestety przestępcy w togach zabrali mi spokój. Dziewięć lat mnie terroryzują i zmuszają do walki, a nie myślenia o urlopie. Zamiast z dziećmi, to swój czas muszę spędzać na mobilizacji. Bo zbrodniarze krajowi tak mi go zaprojektowali. Jakie macie wykształcenie i mentalność, że na kartce papieru powoda, którą w pięć minut można jednoznacznie ocenić, przez dziesięciolecia rozmnażacie terroryzm. Kto mi zwróci zdrowie, życie, majątek i uśmiech rodziny? Nikt. Zapłacicie jeszcze za życia za swoje zbrodnie.

ekspertyza11ekspertyza122ekspertyza133ekspertyza144

Prokuratorzy powinni być od ścigania przestępstw, a sędziowie od obiektywnego rozstrzygania sprawiedliwości, a nie od manipulowania procedurami i ciemiężenia ludzi. Ślubowali służyć wiernie i mają zbiory zasad etyki zawodowej. Niestety mają tylko na papierze, w sercu nienawiść. Niszczycie państwo i eksterminujecie naród. Do czasu. Przyjdzie czas, że wprowadzą w szkołach przedmiot religioznawstwo w miejsce religii oraz prawo. Zaczniecie stosować etykę a nie stalinowskie prawo. Dacie ludziom normalnie żyć. Oto jak ukierunkowaliście mi póki co drogę życia:

Kancelaria Sejmu

ul. Wiejska 4/6/8

00-902 Warszawa

21 maja 2015r. o godzinie 12.00 w Sali Kolumnowej Sejmu RP

Konferencja dotycząca powołania Obywatelskiego Instytutu Konstytucyjnego – Sąd nad Sędziami, Urzędnikami i Przedstawicielami Władz

Grupa inicjatywna pod przewodnictwem Waldemara Deski

Ministerstwo Finansów

ul. Świętokrzyska 12

00-916 Warszawa

22.05.2015 o godz. 12.00 Spotkanie oraz demonstracja – Stop bandyctwu skarbowemu !

Stowarzyszenie Niepokonani 2012

Adam Gizicki, tel. /…/

 

Akademia Sztuk Pięknych

ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 37/39

00-347 Warszawa

Konsultacje w sprawie globalnych kampanii Amnesty International na lata 2016 – 2019 (10.30 – 12.00)

Obrady Walnego Zgromadzenia odbędą się w sobotę 23 maja 2015 r. w godzinach 12.00 – 17.00

 

Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki

Plac Małachowskiego 3

00-916 Warszawa

Od godziny 19.00 spotkanie z okazji 25-lecia Amnesty International w Polsce

Mam nadzieję, że nie odpadną mi koła, bo mam małe dzieci.

Grzegorz Niedźwiecki

Bez kategorii

Komorowski do pokuty jak śmierć u dupy

f30a161bbc1fb6b7bb948b8904c4120b

Prezydent Bronisław Komorowski zapowiedział, że za zgodą Senatu chce zarządzić referendum obywatelskie, w którym Polacy wypowiedzą się w trzech kwestiach: jednomandatowych okręgów wyborczych, sprawach podatkowych oraz finansowania partii z budżetu państwa.

zawiła UW PO PiS

Prezydent Miasta Jeleniej Góry Marcin Zawiła (Unia Demokratyczna – Unia Wolności – Partia Demokratyczna – Platforma Obywatelska…) w ostatnim dniu kampanii wyborczej poparł kandydata PiS na Prezydenta RP Andrzeja Dudę.

aaadda4e1396e5112c452993d62cb900

Tymczasem Paweł Kukiz w Jeleniej Górze zanotował 21,68 proc. poparcie. W obwodowej komisji wyborczej nr 23 uznano mu 177 głosów. Nieważnych głosów było tam tylko 3, tj. 0,37% – co warte jest przeanalizowania w kontekście ostatnich wyborów samorządowych.

Paweł Kukiz za grosz nie ufa zawodowym politykom.

Bez kategorii

Głosuję na Pawła Kukiza

54525f265caab7459343ea9bac817240

Walkowerem będzie bojkot wyborów. Trzeba zaryzykować i zagłosować na Pawła Kukiza. To jedyna szansa wyhamować ekspansję magdalenkowców, partyjniaków i zapoczątkować odwrócenie odwiecznej rotacji nierobów, przestępców i Żydów na stołkach polskiej władzy. Można wprowadzić go do drugiej tury, albo zbudować poważny elektorat do wyborów parlamentarnych. Nawet jeśli nie zostanie już teraz Polak, obywatel, Prezydentem RP, to będzie poważną siłą i argumentem, kartą przetargową w przyszłym parlamencie. Tylko ślepiec, idiota lub kolaborant zagłosuje na rzekomą opozycję kandydata PO (UW), czyli na kandydata z PiS (AWS), SLD (PZPR), czy PSL (ZSL) lub spadochroniarzy co zmienili etykietki. Tylko Judasz wchodzi sześć razy do tej samej rzeki. Tylko analfabeta lub anty-polak zagłosuje na innego Żyda lub przegraną kartę. Nie ma znaczenia jaki konkretny stosunek mam do Korwinów, Braunów i innych ogarów, fanatyków. Mniejsze zło, to zawsze zło.

Widać gołym okiem kto jest aspołeczny. Rozsądny człowiek nie odda głosu na beton partyjny i na kanapy. Świętych może nie ma, ale werbalne zaufanie do apartyjnego człowieka może dać fundament na prawdziwą solidarność. Na platformę oburzonych. Na bezpartyjnych samorządowców. Na zlikwidowanie progów wyborczych, dofinansowania partii politycznych i oszustw wyborczych. Na obalenie zdrajców i eksterminatorów. Na powrót emigrantów do kraju i zbudowanie prawdziwej demokracji Na reformę I, II i III władzy. Na zniesienie immunitetów i przywilejów. Na zmianę Konstytucji, ordynacji wyborczej i wszelkiego prawa. Na obalenie fałszywej niezawisłości i wprowadzenie realnego nadzoru nad władzą ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Nad zjednoczeniem narodu i odbudowaniem Polski.

Trzeba rejestrować wybory i rozliczać winnych nadużyć. Trzeba mieć godność i walczyć. Trzeba w coś wierzyć, bo inaczej zostanie nam tylko Irlandia lub sznurek. Krytykowanie trybuna za coś czego samemu się nie ma to dywersja. Szukanie dziury w całym to jątrzenie. Nie poddawajmy się i nie zazdrośćmy wszystkim. Trzeba dążyć do demokracji bezpośredniej. Trzeba dążyć do obligatoryjnego referendum. Trzeba dążyć do sprawiedliwości. Trzeba dążyć do lepszego jutra. Ja nie namawiam do tego we własnym interesie. Ja kocham ludzi i Polskę. Nie można czegoś zmienić i iść na przód stojąc w miejscu lub w rozkroku. Słaby naród, to słabe państwo. Weźmy sprawy w swoje ręce. Jeśli wygra POPiS to pretensje możecie mieć tylko do siebie.

d3c74a5071b2cba6868ed7725ab7ba22,2,0

Kukiz studiował administrację na Uniwersytecie Wrocławskim, a następnie prawo i nauki polityczne na Uniwersytecie Warszawskim. Nie jest Antkiem policmajstrem i agentem Tomkiem. Nie jest zwolennikiem podsłuchów i prowokacji politycznych. Nie jest faryzeuszem i fanatykiem religijnym. Jest katolikiem, ale nie wykorzystuje fałszywie religii do polityki. Jest wrażliwym, dobrze usocjalizowanym człowiekiem.

socjolog